μικρός βούδας

Συμμετρία

2011-12-18T17:08:00.001+02:00

Symmetry from Everynone on Vimeo.

Εκπαίδευση

2011-09-19T15:11:00.001+03:00

Φθινόπωρο

2011-09-07T22:07:00.000+03:00

Κική Δημουλά - "Ασυμβίβαστα"

Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
ἀτέλειωτα μένουν.

Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου.

Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ ἀποτελειώνω.

Κική Δημουλά

American dream

2011-09-06T20:54:00.001+03:00

subprime from beeple on Vimeo.

Νόμος Πλαίσιο Διαμαντοπούλου 2011

2011-09-06T01:04:00.000+03:00

Νόμος Πλαίσιο Διαμαντοπούλου 2011

Guilt Machine - Leland Street

2011-09-04T03:19:00.002+03:00

Album: On This Perfect Day
Released: 2009
Label: Mascot Records
Track: 2 of 6

This is not how you planned it
Not the life you had in mind
Winding days have spiraled into years
And the past is long resigned

Serenade the shade and shadow
Cry a tune for days gone by
Scream a song for all you lost along the way
And the one you left behind

After all the words unspoken
After all the deeds undone
In the dark, where certainties are few
And your song is still unsung

Celebrate the hour of madness
Ride the wave that turns the tide
Dream a song for all you lost along the way
And the one you'll never find

Is it too late for a new day?
Is it too late to cross the line?
Is it too late for a new way
Shine down the light?

Shine down the light
The future will unfold
(Table turning face the burn of reality)
Ride out your chance
The story still untold
(Twisting tension face the burn of mortality)
This is your life
The darkest place you'll go
(Table turning face the burn of eternity)
This is your chance
The choice is yours alone
(Sail away to points unknown)

All you have lived
All you have won
All you have learned
All you have loved
All yours to face
All yours to show
All yours to feel
All yours to know

All you have lived
All you have won
All you have learned
All you have loved
All yours to face
All yours to show
All yours to feel
All yours to know

All you have lived
All you have won
All you have learned
All you have loved
All yours to face
All yours to show
All yours to feel
All yours to know

Celebrate the hour of madness
Ride the wave that turns the tide
Dream a song for all you lost along the way
And the one you'll never find

Is it too late for a new day?
Is it too late to cross the line?
Is it too late for a new way
Shine down the light?

Χρονική εκπόρνευση

2011-09-03T13:49:00.007+03:00

Περιστασιακή έκσταση με την ανυποχώρητη ωραιοπάθεια

η οποία περιβάλλεται από άγνοια της μη ύπαρξης και θεοποίηση του τώρα

που βαφτίζεται αλλοπρόσαλλα και καταχρηστικά στιγμή

σαν η στιγμή να χει διάρκεια, αρχή μέση και τέλος.

Στολισμένη ψηλά σε ένα ράφι η Σκέψη, σκονισμένη, μόνη,

σαν τόμος λεξικού που έχει χάσει τα αδέρφια του σε δεκάδες μετακομίσεις

πασχίζει να ανακαλύψει πως βρέθηκε εκεί πάνω.

Κι η Ζωή κοιτά χασκογελώντας το πέρασμα απ' το είναι στο μη είναι

χωρίς καν να αντιληφθεί κανείς την παρουσία της

έτσι όπως κρυφά και ύπουλα υποδύεται τον θάνατο...

Ο Ουμπέρτο Έκο για τον πρωτοφασισμό

2011-08-31T12:07:00.003+03:00

Κείμενο του Ουμπέρτο Έκο όπως δημοσιεύτηκε στο New York Review of Books to 1995.

Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του.

1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από τον φασισμό. Δεν χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ’ αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες — στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας.

Αυτή η νέα κουλτούρα έπρεπε να είναι συγκρητιστική. Ο συγκρητισμός δεν είναι απλά, όπως λένε τα λεξικά, «ο συνδυασμός διαφόρων μορφών πίστης και λατρευτικής πρακτικής»· ένας τέτοιος συνδυασμός πρέπει να ανέχεται τις αντιφάσεις. Καθένα από τα αρχικά μηνύματα περιέχει ψήγματα σοφίας, και όποτε έμοιαζαν να λένε διαφορετικά ή ασύμβατα πράγματα αυτό συνέβαινε μόνο και μόνο γιατί όλα παραπέμπουν, με αλληγορικό τρόπο, στην ίδια αρχέγονη αλήθεια.

Συνεπώς, δεν μπορεί να υπάρξει καμία πρόοδος στη γνώση. Η αλήθεια έχει ήδη καταγραφεί μια για πάντα, κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε το δυσνόητο μήνυμά της.

Αν κοιτάξει κανείς τις βιβλιοθήκες διαφόρων φασιστικών καθεστώτων, θα βρει όλους τους μείζονες διανοητές της παραδοσιαρχίας. Η ναζιστική εσωτερική γνώση τρεφόταν με παραδοσιαρχικά, συγκρητιστικά και μυστικιστικά στοιχεία. Η πηγή που επηρέασε περισσότερο τις θεωρίες της νέας ιταλικής δεξιάς, ο Ιούλιος Έβολα, συνδύαζε το Άγιο Δισκοπότηρο με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και την αλχημεία με την Αγία Ρωμαϊκή και Γερμανική Αυτοκρατορία. Και μόνο το γεγονός ότι η ιταλική δεξιά, για να δείξει πόσο ανοιχτό μυαλό διαθέτει, διεύρυνε αυτό τον κατάλογο ώστε να συμπεριλάβει και έργα του Ντε Μαιτρ, του Γκενόν και του Γκράμσι, αποτελεί ολοφάνερη απόδειξη συγκρητισμού.

Αν κοιτάξετε τα ράφια που, στα αμερικάνικα βιβλιοπωλεία, φέρουν την επιγραφή «Νέα Εποχή», θα βρείτε εκεί μέχρι και Άγιο Αυγουστίνο, ο οποίος, απ’ ό,τι γνωρίζω, δεν ήταν φασίστας. Αλλά το να συνδυάζεις τον Άγιο Αυγουστίνο με το Στόουνχεντζ — αυτό είναι σύμπτωμα πρωτοφασισμού.

2. Η παραδοσιαρχία συνεπάγεται την απόρριψη του μοντερνισμού. Και οι φασίστες και οι εθνικοσοσιαλιστές κυριολεκτικά λάτρευαν την τεχνολογία, ενώ οι διανοητές της παραδοσιαρχίας συνήθως την απορρίπτουν ως αντίθετη προς τις παραδοσιακές πνευματικές αξίες. Όμως, παρόλο που ο ναζισμός υπερηφανευόταν για τα βιομηχανικά του επιτεύγματα, ο εγκωμιασμός του μοντερνισμού δεν ήταν παρά η επιφάνεια μιας ιδεολογίας βασισμένης στην ιδέα Αίμα και Γη (Blut und Boden). Η απόρριψη του σύγχρονου κόσμου ήταν μεταμφιεσμένη σαν αντίκρουση του καπιταλιστικού τρόπου ζωής, αλλά αφορούσε κυρίως στην απόρριψη του Πνεύματος του 1789 (και του 1776, φυσικά). Ο Διαφωτισμός, η Εποχή του Ορθολογισμού, γίνεται αντιληπτή ως απαρχή της σύγχρονης αχρειότητας. Κατ’ αυτή την έννοια, ο πρωτοφασισμός μπορεί να οριστεί ως ανορθολογισμός.

3. Ο ανορθολογισμός βασίζεται επίσης στη λατρεία της δράσης για τη δράση. Επειδή η δράση είναι από μόνη της όμορφη, πρέπει να αναλαμβάνεται πριν, ή χωρίς, οποιαδήποτε σκέψη. Η σκέψη είναι μια μορφή αποδυνάμωσης. Επομένως, η κουλτούρα είναι ύποπτη, στο βαθμό που ταυτίζεται με την κριτική στάση. Η καχυποψία απέναντι στον κόσμο της διανόησης αποτελούσε πάντοτε σύμπτωμα του πρωτοφασισμού, από την υποτιθέμενη ρήση του Γκέμπελς («όταν ακούω να μιλάνε για κουλτούρα αρπάζω το όπλο μου») μέχρι τη συχνή χρήση εκφράσεων όπως «εκφυλισμένοι διανοούμενοι», «κουλτουριάρηδες», «παρηκμασμένοι σνομπ», «τα πανεπιστήμια είναι φωλιές κομμουνιστών». Οι επίσημοι φασίστες διανοούμενοι ασχολούνταν κυρίως με το να επιτίθενται στον σύγχρονο πολιτισμό και την αριστερή διανόηση, που έχουν προδώσει τις παραδοσιακές αξίες.

4. Καμιά συγκρητιστική πίστη δεν αντέχει στην αναλυτική κριτική. Το κριτικό πνεύμα κάνει διακρίσεις μεταξύ των εννοιών, και αυτές οι διακρίσεις αποτελούν σημάδι μοντερνισμού. Στον σύγχρονο πολιτισμό, η επιστημονική κοινότητα επαινεί τη διαφωνία ως μέθοδο βελτίωσης της γνώσης. Για τον πρωτοφασισμό, η διαφωνία είναι προδοσία.

5. Εξάλλου, η διαφωνία αποτελεί σημάδι ποικιλομορφίας. Ο πρωτοφασισμός καλλιεργεί και αναζητεί τη συναίνεση με το να οξύνει και να εκμεταλλεύεται το φυσικό φόβο του διαφορετικού. Η πρώτη έκκληση ενός φασιστικού ή πρώιμου φασιστικού κινήματος είναι η έκκληση ενάντια στους παρείσακτους. Επομένως, ο πρωτοφασισμός είναι εξ ορισμού ρατσιστικός.

6. Ο πρωτοφασισμός πηγάζει από την ατομική ή κοινωνική απογοήτευση. Αυτός είναι και ο λόγος που ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά των φασιστικών καθεστώτων του παρελθόντος ήταν η επίκληση προς μια απογοητευμένη μεσαία τάξη που μαστιζόταν από μια οικονομική κρίση ή ένιωθε πολιτικά εξευτελισμένη και φοβισμένη από την πίεση που ασκούσαν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Στην εποχή μας, που οι παλιοί «προλετάριοι» είναι πλέον μικροαστοί (και τα λούμπεν στοιχεία είναι κατά κανόνα αποκλεισμένα από την πολιτική σκηνή), ο φασισμός του αύριο θα βρει το ακροατήριό του σ’ αυτή τη νέα πλειοψηφία.

7. Στους ανθρώπους που νιώθουν πως δεν έχουν πλέον ξεκάθαρη κοινωνική ταυτότητα, ο πρωτοφασισμός λέει πως το μοναδικό τους προνόμιο είναι το πιο κοινό, ότι έχουν γεννηθεί στην ίδια χώρα. Αυτή είναι και η απαρχή του εθνικισμού. Άλλωστε, το μοναδικό πράγμα που μπορεί να δώσει ταυτότητα στο έθνος είναι οι εχθροί του. Έτσι, στη ρίζα της πρωτοφασιστικής ψυχολογίας υπάρχει μια εμμονή με τις συνωμοσίες, ιδιαίτερα τις διεθνείς. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν πολιορκημένοι. Ο πιο εύκολος τρόπος να πολεμήσεις μια συνωμοσία είναι η επίκληση στην ξενοφοβία. Αλλά η συνωμοσία πρέπει να έχει και εσωτερικούς μοχλούς: οι Εβραίοι είναι συνήθως ο καλύτερος στόχος, γιατί έχουν το πλεονέκτημα να είναι ταυτόχρονα και εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί. Στις Η.Π.Α., ένα εμφανές δείγμα συνωμοσιολογικής εμμονής βρίσκεται στο βιβλίο του Πατ Ρόμπερτσον Η Νέα Τάξη Πραγμάτων, αλλά, όπως έχουμε δει πρόσφατα, υπάρχουν και πολλά άλλα.

8. Οι οπαδοί πρέπει να νιώθουν ταπεινωμένοι από τον επιδεικτικό πλούτο και την δύναμη των εχθρών τους. Όταν ήμουν μικρό παιδί, μου είχαν μάθει ότι οι Εγγλέζοι είχαν πέντε γεύματα τη μέρα. Έτρωγαν πιο συχνά από τους φτωχούς αλλά νηφάλιους Ιταλούς. Και ότι οι Εβραίοι είναι πλούσιοι και βοηθάνε ο ένας τον άλλο μέσω ενός μυστικού δικτύου αμοιβαίας αρωγής. Έτσι, με μια συνεχή μετατόπιση της ρητορικής εστίασης, οι εχθροί είναι ταυτόχρονα πολύ ισχυροί και πολύ αδύναμοι. Οι φασιστικές κυβερνήσεις είναι καταδικασμένες να χάνουν τους πολέμους τους, γιατί είναι εγγενώς ανίκανες να κάνουν μια αντικειμενική εκτίμηση της δύναμης του εχθρού.

9. Για τον πρωτοφασισμό, δεν υπάρχει αγώνας για τη ζωή· αντίθετα, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Επομένως, ο ειρηνισμός ισοδυναμεί με συναλλαγή με τον εχθρό. Είναι κακός, γιατί η ζωή είναι ένας συνεχής πόλεμος. Αυτό, όμως, επιφέρει ένα «σύμπλεγμα Αρμαγεδδώνα». Εφόσον οι εχθροί πρέπει να ηττηθούν, θα πρέπει να υπάρξει μια τελική μάχη, μετά από την οποία το κίνημα θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια «τελική λύση», όμως, θα σημάνει την αρχή μιας περιόδου ειρήνης, μιας Χρυσής Εποχής, πράγμα που έρχεται σε αντίφαση με το δόγμα του συνεχούς πολέμου. Κανείς φασίστας ηγέτης δεν έχει καταφέρει ποτέ να λύσει αυτό το πρόβλημα.

10. Ο ελιτισμός αποτελεί χαρακτηριστική διάσταση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας, στο βαθμό που είναι θεμελιωδώς αριστοκρατικός, και ο αριστοκρατικός και μιλιταριστικός ελιτισμός συνεπάγεται την περιφρόνηση προς τους αδύναμους. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να εκφράσει μόνο έναν λαϊκό ελιτισμό. Κάθε πολίτης ανήκει στον καλύτερο λαό του κόσμου, τα μέλη του κόμματος είναι οι καλύτεροι πολίτες, κάθε πολίτης μπορεί (ή πρέπει) να γίνει μέλος του κόμματος. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχουν πατρίκιοι χωρίς πληβείους. Ο Ηγέτης, που γνωρίζει ότι η εξουσία δεν του απονεμήθηκε δημοκρατικά αλλά την κατέκτησε με τη βία, γνωρίζει επίσης ότι η δύναμή του βασίζεται στην αδυναμία των μαζών· οι μάζες είναι αδύναμες, και γι’ αυτό χρειάζονται και αξίζουν έναν ηγεμόνα. Και εφόσον η ομάδα είναι οργανωμένη ιεραρχικά (σύμφωνα με το στρατιωτικό πρότυπο), κάθε ηγέτης περιφρονεί τους υφισταμένους του, και καθένας απ’ αυτούς περιφρονεί τους κατωτέρους του. Αυτό ενισχύει την αίσθηση του μαζικού ελιτισμού.

11. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική, όλοι μαθαίνουν πως πρέπει να γίνουν ήρωες. Σε κάθε μυθολογία, ο ήρωας είναι ένα εξαιρετικό ον, αλλά για την πρωτοφασιστική ιδεολογία ο ηρωισμός είναι ο κανόνας. Αυτή η λατρεία του ηρωισμού συνδέεται στενά με τη λατρεία του θανάτου. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που είχαν οι ισπανοί φαλαγγίτες ήταν το «viva la muerte» («ζήτω ο θάνατος»). Στις μη φασιστικές κοινωνίες, ο απλός λαός μαθαίνει ότι ότι ο θάνατος είναι κάτι το δυσάρεστο που όμως πρέπει να το αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια· και οι πιστοί μαθαίνουν ότι είναι ένας οδυνηρός τρόπος για να περάσουν σε μια μεταφυσική ευτυχία. Αντίθετα, ο πρωτοφασίστας ήρωας αποζητά τον ηρωικό θάνατο, ο οποίος διαφημίζεται ως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μια ηρωική ζωή. Ο πρωτοφασίστας ήρωας ανυπομονεί να πεθάνει. Μέσα στην ανυπομονησία του, συχνά στέλνει κι άλλους ανθρώπους στο θάνατο.

12. Επειδή και ο συνεχής πόλεμος και ο ηρωισμός είναι δύσκολα παιχνίδια, ο πρωτοφασίστας μεταθέτει τον πόθο του για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του. Έτσι προκύπτει ο ματσισμός [σ.τ.Μ.: το αντριλίκι] (που συνεπάγεται αφενός την περιφρόνηση προς τη γυναίκα και αφετέρου την καταδίκη παρεκκλινουσών ερωτικών συνηθειών, όπως η αγνότητα ή η ομοφυλοφιλία). Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο πρωτοφασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο.

13. Ο πρωτοφασισμός βασίζεται σε έναν επιλεκτικό λαϊκισμό, έναν ποιοτικό λαϊκισμό, θα έλεγε κανείς. Σε μια δημοκρατία, οι πολίτες έχουν ατομικά δικαιώματα, αλλά οι πολίτες συνολικά έχουν πολιτική επιρροή μόνο από ποσοτική άποψη — ακολουθούνται οι αποφάσεις της πλειοψηφίας. Για τον πρωτοφασισμό, όμως, τα άτομα ως άτομα δεν έχουν δικαιώματα, και ο Λαός γίνεται αντιληπτός σαν ποιότητα, σαν μια μονολιθική οντότητα που εκφράζει την Κοινή Βούληση. Και επειδή κανένα μεγάλο σύνολο ατόμων δεν μπορεί ποτέ να έχει κοινή βούληση, ο Ηγέτης παριστάνει το διερμηνέα τους. Έχοντας χάσει την εξουσία της αντιπροσώπευσης, οι πολίτες δεν πράττουν· καλούνται μόνο να παίξουν το ρόλο του Λαού. Έτσι, ο Λαός δεν είναι παρά ένα θεατρικό εφεύρημα. Για να πάρουμε μια γεύση ποιοτικού λαϊκισμού δεν χρειαζόμαστε πλέον την Πιάτσα Βενέτσια της Ρώμης, ούτε το Στάδιο της Νυρεμβέργης. Υπάρχει στο μέλλον μας ένας τηλεοπτικός ή διαδικτυακός λαϊκισμός, στον οποίο η συναισθηματική αντίδραση μιας επιλεγμένης ομάδας πολιτών θα μπορεί να παρουσιάζεται και να γίνεται αποδεκτή ως η Φωνή του Λαού.

Λόγω του ποιοτικού λαϊκισμού του, ο πρωτοφασισμός πρέπει να είναι κατά των «διεφθαρμένων» κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. Μια από τις πρώτες φράσεις που είπε ο Μουσολίνι στο ιταλικό κοινοβούλιο ήταν «Θα μπορούσα να μετατρέψω αυτό το βουβό και καταθλιπτικό μέρος σε στρατόπεδο για τις σπείρες μου» — οι «σπείρες» είναι μια υποδιαίρεση της παραδοσιακής ρωμαϊκής λεγεώνας. Βέβαια, αμέσως βρήκε καλύτερο καταυλισμό για τις σπείρες του, αλλά λίγο αργότερα διέλυσε το κοινοβούλιο. Όποτε ένας πολιτικός αμφισβητεί τη νομιμότητα ενός κοινοβουλίου γιατί δεν αντιπροσωπεύει πλέον τη Φωνή του Λαού, αρχίζει και μυρίζει πρωτοφασισμό.

14. Ο πρωτοφασισμός μιλάει την «Νέα Ομιλία». Η Νέα Ομιλία επινοήθηκε από τον Όργουελ στο βιβλίο του 1984, ως επίσημη γλώσσα του Αγγλικού Σοσιαλισμού. Αλλά σε πολλές μορφές δικτατορίας συναντά κανείς πρωτοφασιστικά χαρακτηριστικά. Όλα τα ναζιστικά και φασιστικά σχολικά εγχειρίδια χρησιμοποιούσαν φτωχό λεξιλόγιο και στοιχειώδη σύνταξη, με σκοπό να περιορίσουν τη διάδοση των εργαλείων της σύνθετης και κριτικής σκέψης. Αλλά πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε άλλα είδη Νέας Ομιλίας, ακόμα κι αν παίρνουν τη φαινομενικά αθώα μορφή ενός δημοφιλούς τοκ-σόου.

Το πρωινό της 27ης Ιουλίου 1943, έμαθα ότι, σύμφωνα με ραδιοφωνικές ανακοινώσεις, ο φασισμός είχε καταρρεύσει και ο Μουσολίνι είχε συλληφθεί. Όταν η μητέρα μου με έστειλε να αγοράσω την εφημερίδα, είδα ότι οι εφημερίδες στον κοντινότερο πάγκο είχαν διαφορετικούς τίτλους. Επιπλέον, αφού είδα τους τίτλους, συνειδητοποίησα ότι κάθε εφημερίδα έγραφε διαφορετικά πράγματα. Αγόρασα μία στην τύχη, και διάβασα στην πρώτη σελίδα ένα μήνυμα που το υπέγραφαν πέντε ή έξι πολιτικά κόμματα — ανάμεσά τους η Χριστιανική Δημοκρατία, το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα της Δράσης, και το Φιλελεύθερο Κόμμα.

Μέχρι τότε, πίστευα ότι υπήρχε μόνο ένα κόμμα σε κάθε χώρα, και ότι στην Ιταλία αυτό ήταν το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα. Τώρα, ανακάλυπτα ότι στη χώρα μου μπορούσαν να υπάρχουν ταυτόχρονα διάφορα κόμματα. Καθώς ήμουν έξυπνο παιδί, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα κόμματα δεν μπορεί να γεννήθηκαν μέσα σε μια νύχτα, άρα θα πρέπει να υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό ως μυστικές οργανώσεις.

Το μήνυμα στην πρώτη σελίδα πανηγύριζε για το τέλος της δικτατορίας και την επιστροφή της ελευθερίας: της ελευθερίας του λόγου, του τύπου, της πολιτικής σύμπραξης. Αυτές τις λέξεις, «ελευθερία», «δικτατορία» — τις διάβαζα τώρα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Χάρη σ’ αυτές τις λέξεις, ξαναγεννήθηκα ως ελεύθερος δυτικός άνθρωπος.

Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε το νόημα αυτών των λέξεων να μην ξεχαστεί ξανά. Ο πρωτοφασισμός βρίσκεται ακόμα γύρω μας, πολλές φορές με πολιτικά. Θα ήταν πολύ ευκολότερο, για μας, αν εμφανιζόταν στην παγκόσμια σκηνή κάποιος και έλεγε «Θέλω να ξανανοίξω το Άουσβιτς, θέλω να παρελάσουν ξανά οι Μελανοχίτωνες στις ιταλικές πλατείες». Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο απλή. Ο πρωτοφασισμός μπορεί να επιστρέψει με το πιο αθώο προσωπείο. Είναι καθήκον μας να τον αποκαλύπτουμε και να καταδεικνύουμε οποιαδήποτε από τις νέες εκφάνσεις του — κάθε μέρα, σε κάθε μέρος του κόσμου. Και είναι καλό να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ στις 4 Νοεμβρίου 1938:

«Τολμώ να πω ότι, αν ποτέ η αμερικανική δημοκρατία πάψει να προχωρεί ως ζωντανή δύναμη και να προσπαθεί μέρα και νύχτα, με ειρηνικό τρόπο, να κάνει όλους τους πολίτες μας καλύτερους, τότε ο φασισμός θα δυναμώσει στη χώρα μας».

Η ελευθερία και η απελευθέρωση είναι μια ατέρμονη διαδικασία.

πηγή :
http://porfyras.wordpress.com/2011/06/28/ur-fascism-umberto-eco/

Εποχή μνημονίου...

2011-08-04T13:21:00.002+03:00

Γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου στις 16/8/1991

Γιάννης Ρίτσος - "Σάρκινος λόγος"

2011-07-28T13:55:00.000+03:00

Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω.
Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα.
Καλυμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο
διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν.
Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα.
Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴ πράξη τοῦ ἔρωτα.
Τὸ πέπλο σου ὀγκώνεται, λάμπει πάνω ἀπ᾿ τὴ νυχτωμένη πόλη μὲ τὰ ἠμίφωτα μπάρ,
τὰ ναυτικὰ οἰνομαγειρεῖα.
Πράσινοι προβολεῖς φωτίζουνε τὸ διανυκτερεῦον φαρμακεῖο.
Μιὰ γυάλινη σφαῖρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία τῆς ὑδρογείου.
Ὁ μεθυσμένος τρεκλίζει σὲ μία τρικυμία φυσημένη ἀπ᾿ τὴν ἀναπνοὴ τοῦ σώματός σου.
Μὴ φεύγεις. Μὴ φεύγεις. Τόσο ὑλική, τόσο ἄπιαστη.
Ἕνας πέτρινος ταῦρος πηδάει ἀπ᾿ τὸ ἀέτωμα στὰ ξερὰ χόρτα.
Μιὰ γυμνὴ γυναῖκα ἀνεβαίνει τὴ ξύλινη σκάλα κρατώντας μιὰ λεκάνη μὲ ζεστὸ νερό.
Ὁ ἀτμὸς τῆς κρύβει τὸ πρόσωπο.
Ψηλὰ στὸν ἀέρα ἕνα ἀνιχνευτικὸ ἑλικόπτερο βομβίζει σὲ ἀόριστα σημεῖα.
Φυλάξου. Ἐσένα ζητοῦν. Κρύψου βαθύτερα στὰ χέρια μου.
Τὸ τρίχωμα τῆς κόκκινης κουβέρτας ποὺ μᾶς σκέπει, διαρκῶς μεγαλώνει.
Γίνεται μία ἔγκυος ἀρκούδα ἡ κουβέρτα.
Κάτω ἀπὸ τὴ κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα,
πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση.
Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει.
Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου.

Γιάννης Ρίτσος - «Ποιητές»

2011-07-28T13:48:00.004+03:00

Στὸν Κώστα ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Ὤ, δὲ χωρεῖ καμία ἀμφισβήτηση, ποιητὲς
εἴμαστ᾿ ἐμεῖς μὲ κυματίζουσα τὴν κόμη
-- ἔμβλημ᾿ ἀρχαῖο καλλιτεχνῶν -- καὶ χτυπητὲς
μάθαμε φράσεις ν᾿ ἀραδιάζουμε κι ἀκόμη

μιὰ εὐαισθησία μας συνοδεύει ὑστερική,
ποῦ μας πικραίνει ἕνα χλωμό, σβησμένο φύλλο,
μακριὰ ἕνα σύννεφο μαβί. Χιμαιρικὴ
τὴ ζωή μας λέμε καὶ δὲν ἔχουμ᾿ ἕνα φίλο.

Μένουμε πάντα σιωπηλοὶ καὶ μοναχοί,
ὅμως περήφανα στὰ βάθη μας κρατοῦμε
τὸ μυστικό μας θησαυρό, κι ὅταν ἠχεῖ
ἡ βραδινὴ καμπάνα ἀνήσυχα σκιρτοῦμε.

Θεωροῦμε ἀνίδεους, ἀνάξιους κι εὐτελεῖς
γύρω μας ὅλους, κι ἀπαξιοῦμε μιὰ ματιά μας
σ᾿ αὐτοὺς νὰ ρίξουμε, κι ἡ νέα ξανὰ σελὶς
τὸ θρῆνο δέχεται τοῦ ἀνούσιου ἔρωτά μας.

Ἀναμασᾶμε κάθε μέρα τὰ παλιὰ
χιλιοειπωμένα αἰσθήματά μας· ἐξηγοῦμε
τὸ τάλαντό μας: «κελαηδοῦμε σὰν πουλιά»·
τὴν ἀσχολία μας τόσ᾿ ὡραῖα δικαιολογοῦμε.

Γιὰ μᾶς ὁ κόσμος ὅλος μόνο εἴμαστ᾿ ἐμεῖς,
καὶ τυλιγόμαστε, μανδύα μας, ἕνα τοῖχο.
Μ᾿ ἔπαρση ἐκφράζουμε τὰ πάθη τῆς στιγμῆς
σ᾿ ἕναν -- μὲ δίχως χασμωδίες -- μουσικὸ στίχο.

Γύρω μας κι ἄλλοι κι ἂν πονοῦν κι ἂν δυστυχοῦν,
κι ἂν τοὺς λυγίζει, ἂν τοὺς φλογίζει ἡ ἀδικία -
ὤ, τέτοια θέματα πεζὰ ν᾿ ἀνησυχοῦν
τοὺς ἀστρικούς μας στοχασμούς, εἶναι βλακεία.

Έχω μια ιστορία να σας πω

2011-07-04T13:20:00.006+03:00

"Έχω μια ιστορία να σας πω, κάτι σαν παραμύθι. Μια ιστορία φανταστική με πολλές περιπέτειες φανταστικών ηρώων, περιγραφές τοπίων που δεν υπάρχουν, ή υπάρχουν πιθανόν αλλά δεν έχω δει ακόμη (κι όμως μπορώ να τα περιγράψω;). Έχω μέσα στο μυαλό μου ήδη την πλοκή, τους χαρακτήρες, την εξωτερική και εσωτερική τους διαμόρφωση, το παρελθόν του καθενός καθώς και το παρόν και το μέλλον τους. Γνωρίζω τι είναι αυτό που μνημονεύουν και τους κάνει να κλάψουν ή να γελάσουν. Ξέρω ήδη για τους έρωτες και τα πάθη τους, όλα τα προσωπικά τους προβλήματα και τις λύσεις τους. Για μερικούς από αυτούς νιώθω ήδη και κάποια συμπόνια ή κατανόηση, αν και ξέρω πως δεν υπάρχουν, είπαμε πρόκειται για ιστορία φανταστική.

Το σκηνικό που διαδραματίζονται τα διάφορα γεγονότα της ιστορίας μου είναι σχεδόν τελειοποιημένο. Μένει να αποφασίσω κάποιες λεπτομέρειες που θα το κάνουν να μοιάζει πραγματικό. Επίσης θα είναι τόσο ξεχωριστό που θα εκπλαγείτε. Δεν θα χετε ξαναδεί η φανταστεί τίποτα παρόμοιο και θα σας κάνει να αισθανθείτε ζεστασιά και μια εσωτερική ηρεμία.

Η ιστορία μου δεν θα σας θυμίσει τίποτα από αυτά που έχετε δει, ακούσει, διαβάσει. Θα είναι κάτι το μοναδικό. Ανυπομονώ να ξεκινήσω να αφηγούμαι. Τα πάντα είναι ολοκληρωμένα μέσα μου, έχω όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Δεν μπορώ να αποφασίσω πως θα ξεκινήσω. Από ποιο σημείο ακριβώς, φοβάμαι μην κάνω λάθος και δημιουργήσω λάθος πρώτη εντύπωση για το έργο μου, το οποίο είμαι σίγουρος πως είναι ανεκτίμητης αξίας. Φοβάμαι όμως. Η απόρριψη θα μου κοστίσει. Αν η εκτίμηση μου είναι λανθασμένη για την μοναδικότητα του πιθανόν να μην ξαναγράψω ποτέ. Δυστυχώς έχω αυτό το σοβαρό ελάττωμα..."

Κάπως έτσι θα ξεκινούσα, αν αποφάσιζα κάποτε να σας διηγηθώ μια φανταστική ιστορία...

Μουσική

2011-07-04T13:16:00.002+03:00

"This song is a conversation (sung) between Anneke's and Jørn's Forevers. Anneke's Forever maintains that there is no need to feel anything, whilst Jørn's Forever wants to be released from his comatose state (hence the name of the song) in order to have emotions and feelings once again."

Ο «καναπές» που συμμετέχει

2011-05-29T02:43:00.001+03:00

Άρθρο του Χρήστου Χαραλαμπόπουλου 28/5/2011

"Συντάγματος, για πρώτη φορά την περασμένη Τετάρτη, όλα τα κόμματα «ξίνισαν» τα μούτρα τους. Από πολλές πλευρές των κομματικών μηχανισμών ακούστηκαν εκτιμήσεις για «απολίτικους» και «καναπεδάτους», που δεν έχουν αιτήματα και κατέβηκαν στις συγκεντρώσεις για τον «χαβαλέ». Το ενδεχόμενο οι άνθρωποι αυτοί να αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων που στις δημοσκοπήσεις δεν θεωρούν κανέναν αξιόπιστο να κυβερνήσει δεν βολεύει τις κομματικές γραφειοκρατίες. Φυσικά, όταν κάτι ξεκινά έτσι, χωρίς καθοδήγηση και με μεγάλο αυθορμητισμό, δεν μπορεί να έχει έναν κατάλογο αιτημάτων. Τα αιτήματα διαμορφώνονται στην πορεία, όπως στην Ισπανία, όπου οι «απολίτικοι» σταδιακά άρχισαν μέσα από διαρκείς ανοιχτές συνελεύσεις να διαμορφώνουν έναν κατάλογο αιτημάτων. Στη συνέχεια αναδημοσιεύω έναν κατάλογο, όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του πρώτου καλέσματος στις 15 Μάη, http://democraciarealya.es/.
1. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ: Αυστηρός έλεγχος στην παρουσία ή μη των εκλεγμένων στις θέσεις τους. Ειδικές ποινές για παράλειψη καθήκοντος. Κατάργηση των προνομίων στη φορολογία, στα συντάξιμα έτη και τις πολλαπλές συντάξεις. Ισοτιμία του μισθού των εκλεγμένων αντιπροσώπων με τον μέσο μισθό των Ισπανών, συν τα απαραίτητα έξοδα για την άσκηση των καθηκόντων τους. Κατάργηση της ασυλίας των βουλευτών. Κατάργηση παραγραφής σε αδικήματα διαφθοράς. Υποχρεωτική δημοσίευση της περιουσίας όλων των κρατικών στελεχών. Μείωση των κρατικών στελεχών που είναι διορισμένοι.
2. ΜΕΤΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ: Μοίρασμα των θέσεων εργασίας με την προώθηση μείωσης της εργάσιμης μέρας και άλλων μέτρων, ώστε να μειωθεί η δομική ανεργία (να πέσει κάτω από το 5%). Σύνταξη στα 65 και καμία αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης μέχρι να εξαλειφθεί η ανεργία των νέων. Ευνοϊκές ρυθμίσεις για εταιρείες με λιγότερο από 10% προσωρινές συμβάσεις. Σταθερή δουλειά: απαγόρευση ομαδικών απολύσεων ή για αντικειμενικούς λόγους σε μεγάλες επιχειρήσεις ενώ υπάρχουν κέρδη, έλεγχος των επιχειρήσεων για να μην καλύπτουν με προσωρινά εργαζόμενους θέσεις που είναι για μόνιμους. Επαναφορά του επιδόματος ανεργίας για όλους τους μακροχρόνια άνεργους.
3. ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΙΑ: Να απαλλοτριώσει το κράτος τις κατοικίες που έχουν κατασκευαστεί και δεν είναι απούλητες για να τις διαθέσει με καθεστώς επιδοτούμενου ενοικίου. Επιδόματα ενοικίου για νέους και όλα τα άτομα με χαμηλά εισοδήματα. Να επιτρέπεται η αποπληρωμή του δανείου για την ακύρωση των υποθηκών.
4. ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: Κατάργηση άχρηστων εξόδων της δημόσιας διοίκησης και δημιουργία ανεξάρτητου ελέγχου του προϋπολογισμού και των εξόδων. Προσλήψεις προσωπικού Υγείας για να εξαφανιστούν οι λίστες αναμονής ασθενών. Προσλήψεις καθηγητών που θα εγγυούνται μικρό αριθμό μαθητών ανά τάξη, τις πρόσθετες ώρες και την ενισχυτική διδασκαλία. Μείωση του κόστους διδάκτρων της Ανώτατης Παιδείας και ισοτίμηση των μεταπτυχιακών τιμών με τα προπτυχιακά. Δημόσια χρηματοδότηση της έρευνας για να εγγυάται την ανεξαρτησία της. Φτηνές δημόσιες συγκοινωνίες, καλής ποιότητας και φιλικές προς το περιβάλλον. Επαναφορά των τρένων που καταργούνται με τη λειτουργία του AVE (υψηλής ταχύτητας) με τις αρχικές τιμές, να φτηνύνουν οι προπληρωμένες κάρτες, να περιοριστεί η ιδιωτική κυκλοφορία στο κέντρο των πόλεων, να κατασκευαστούν ποδηλατόδρομοι. Τοπικά κοινωνικά προβλήματα. Αποτελεσματική εφαρμογή του Νόμου περί Εξάρτησης, δίκτυα δημοτικών κοινωνικών λειτουργών και φροντίδας.

Και ο κατάλογος, συνεχίζεται...
5. ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ: Απαγόρευση κάθε είδους οικονομικής διάσωσης ή ένεσης κεφαλαίων σε τραπεζικούς οργανισμούς: όσες τράπεζες έχουν δυσκολίες ας χρεωκοπήσουν ή ας κρατικοποιηθούν, για να δημιουργηθεί δημόσιο τραπεζικό σύστημα κάτω από κοινωνικό έλεγχο. Αύξηση της φορολογίας των τραπεζών με τρόπο ευθέως ανάλογο με τα κοινωνικά έξοδα που προξενούνται λόγω της κρίσης που δημιούργησε η πολιτικής τους. Να επιστρέψουν οι τράπεζες στα δημόσια ταμεία όλα τα κεφάλαια που πήραν από το Δημόσιο. Απαγόρευση λειτουργίας ισπανικών τραπεζών σε φορολογικούς παραδείσους. Επιβολή ποινών σε κερδοσκοπικές ενέργειες και σε κακές τραπεζικές δραστηριότητες.
6. ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ: Aύξηση της φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων και των τραπεζικών οργανισμών. Κατάργηση των SICAV.(Φοροαπαλλαγές Ανωνύμων Εταιρειών). Επαναφορά του Φόρου Περιουσίας. Αληθινός και αποτελεσματικός έλεγχος της φοροδιαφυγής και της φυγής κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους. Προώθηση σε διεθνές επίπεδο της υιοθέτησης φόρου στις διεθνείς συναλλαγές (φόρος Tobin).
7. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ, ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Οχι στον έλεγχο του Ιντερνετ. Κατάργηση του νόμου Sinde. Προστασία της ελευθερίας πληροφόρησης και της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα και δεσμευτικά για θέματα μεγάλης εμβέλειας, που μεταβάλλουν τους όρους ζωής των πολιτών. Υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για κάθε μέτρο που επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Αλλαγή του εκλογικού νόμου για να εγγυάται ένα σύστημα αληθινά αντιπροσωπευτικό και αναλογικό, το οποίο να μην είναι σε βάρος καμιάς πολιτικής ομάδας ή κοινωνικής θέλησης, όπου η άκυρη και λευκή ψήφος επίσης θα έχουν αντιπροσώπευση στα νομοθετικά σώματα. Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης: Αλλαγή του Υπουργείου ώστε να υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη, όχι στον διορισμό των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Γενικού Συμβουλίου Δικαστικής Εξουσίας από την Εκτελεστική Εξουσία. Εφαρμογή αποτελεσματικών μηχανισμών που εγγυούνται την εσωτερική δημοκρατία στα κόμματα.
8. ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΕΞΟΔΩΝ». Για «καναπέδες» μια χαρά τα λένε πάντως.

Ποιος λαϊκισμος;
Επειδή η αναφορά στον λαϊκισμό γίνεται μόδα, θυμήθηκα τι είχε πει παλιότερα γι' αυτόν σε μια συνέντευξή του ο Ουμπέρτο Εκο, ο οποίος είχε ερωτηθεί αν συμφωνεί ότι ο λαϊκισμός δεν έχει καμία σχέση με τον λαό. Ο Ιταλός διανοητής είχε απαντήσει πως «έτσι ακριβώς είναι, διότι απλώς αυτός ο περίφημος λαός δεν υπάρχει! Ή -αν θέλετε- πρόκειται για μια γλωσσική κατάχρηση, με την οποία περιγράφεται το σύνολο μιας χώρας, τη σκέψη της οποίας δεν γνωρίζουμε παρά μόνο την ημέρα των εκλογών. Δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα λαό, αλλά περισσότερο για ένα εκλογικό σώμα, μια απλή στατιστική οντότητα. Ο λαϊκιστής δεν στηρίζεται στον λαό, αλλά σε μια ιδανική και φαντασιακή προβολή της νικήτριας εθνοσυνέλευσης, της οποίας η κυριότερη λειτουργία είναι να αποδέχεται τις πράξεις του. Εξάλλου, ο λαϊκιστής αποφεύγει συστηματικά κάθε πραγματική σύγκρουση με τον λαό. Ο Μπερλουσκόνι δεν παρουσιαζόταν ποτέ στο Κοινοβούλιο, αλλά απηύθυνε τις ομιλίες του στα ΜΜΕ»."

πηγή : www.sday.gr

Θέλω να ζήσω ανθρώπινα ΤΩΡΑ!

2011-05-29T02:38:00.003+03:00

Άρθρο του Χρήστου Χαραλαμπόπουλου 26/5/2011

"Ημουν κι εγώ εκεί. Με τη βουβή αγανάκτηση. Μόνο που αυτή την αγανάκτηση την κουβαλούσα από παλιότερα και θα την έχω κι αύριο. Και ξέρω ότι το ίδιο θα έπρεπε να είχα κάνει όταν παραβιαζόταν το Σύνταγμα με την κοινοβουλευτική έγκριση του μνημονίου. Οπως θα έπρεπε να είχα κάνει όταν καταργούνταν οι συλλογικές συμβάσεις και νομιμοποιούνταν η μαύρη εργασία και η μερική απασχόληση. Η μερική αμοιβή. Η μερική ασφάλιση. Η μερική ζωή... Οταν κόβονταν οι πιστώσεις για την Παιδεία, την Υγεία και την Κοινωνική Προστασία. Οταν κόβονταν οι συντάξεις του ΙΚΑ κι ενισχύονταν οι τράπεζες με κρατική βοήθεια. Οταν απαγορεύονταν οι διαμαρτυρίες για τα διόδια.

Οταν κανείς δεν κατηγορήθηκε για την κακή διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων και κυρίως κανείς δεν τιμωρήθηκε. Οταν παραγράφηκε η κλοπή του χρηματιστηρίου του '99 κι όταν τα λογής λογής πολιτικά σκάνδαλα μένουν ατιμώρητα. Οταν πέντε μεγαλοεργολάβοι με τα κανάλια τους καθόριζαν, και συνεχίζουν να το κάνουν, τι πρέπει να μαθαίνω, από ποιους και πώς πρέπει να ψηφίζω. Οταν μου φορούσαν τον ακριβό εθνικοπατριωτικό μανδύα των Ολυμπιακών Αγώνων και ακόμα πιο πριν, όταν μου μιλούσαν για τον παράδεισο της ΟΝΕ.

Οταν δημιουργούσαν ένα εκλογικό σύστημα που αναιρούσε κάθε έννοια Δημοκρατίας και διασφάλιζε την ανισότητα και την προστασία των ισχυρών του πλούτου. Οταν έκαναν τη «μίζα» εθνικό παράσημο των παρασίτων. Οταν μου στερούσαν όλα τα δικαιώματα που προβλέπει το Σύνταγμα. Η αγανάκτησή μου δεν εκτονώθηκε χθες. Αντίθετα, μεγάλωσε. Γιατί μπολιάστηκε με την αγανάκτηση του έφηβου που ξέρει ότι δεν έχει μέλλον. Που του στερούν τη δυνατότητα να σπουδάσει. Να εργαστεί με ανθρώπινες συνθήκες. Να δημιουργήσει. Να ζήσει με αξιοπρέπεια. Η αγανάκτησή μου μεγάλωσε. Γιατί μπολιάστηκε από την αγωνία και τον πόνο του συνταξιούχου, ο οποίος αντιμετωπίζεται όπως η σαβούρα στο πλοίο που μπάζει νερά. Γιατί μπολιάστηκε από την απόγνωση του άνεργου που δεν έχει απάντηση στα «γιατί;» των παιδιών του. Γιατί μπολιάστηκε από την πίκρα του διπλανού μου, ο οποίος αναρωτιόταν «γιατί δεν λέμε πια καλημέρα;». Γιατί μπολιάστηκε από τον θυμό του 16χρονου που κυλούσε με πάθος το καροτσάκι του ανάμεσά μας.

Οι χθεσινές συγκεντρώσεις ήταν ένα μήνυμα προειδοποιητικό. Ας το μεταφράσουν εκείνοι που πρέπει και γρήγορα. Γιατί κάθε μέρα που περνά η βουβή αγανάκτηση θα μεγαλώνει. Και κάποια στιγμή γίνεται οργή. Μια οργή που δεν θα χωρά στους ποιοτικούς δείκτες των δημοσκοπήσεων, ούτε θα πνίγεται από τα δακρυγόνα. Που θα ξεχειλίζει στους δρόμους σαν ένα ορμητικό ποτάμι από χιλιάδες ανθρώπινες κραυγές. Κι αυτές οι κραυγές θα απαιτούν όλες το ίδιο: «Θέλω να ζήσω ανθρώπινα ΤΩΡΑ!»."

πηγή : www.sday.gr

Επίκαιρο

2011-03-30T14:51:00.001+03:00

Chernokids (english subtitles) from Les Chernokids on Vimeo.

Ο Καταναλωτής

2011-02-08T14:49:00.001+02:00

Der Konsument from Max Moertl on Vimeo.

Το Εκκρεμές του Φουκώ - Umberto Eco

2011-01-22T16:10:00.015+02:00

Ένα πολυσυζητημένο βιβλίο, που έχει προδιαγράψει την πορεία του στο χώρο των φανατικών της Σημειωτικής, πυκνό από τα νοήματα του πολυγραφότατου φιλόσοφου και στοχαστή.

Τρεις επιμελητές εκδόσεων στο Μιλάνο, αφού

συναναστράφηκαν επί μακρόν συγγραφείς που εκδίδουν τα βιβλία τους "ιδίοις αναλώμασιν" και οι οποίοι εντρυφούν σε απόκρυφες επιστήμες, μυστικές εταιρείες και κοσμικές συνομωσίες, αποφασίζουν, εντελώς ανεύθυνα, να επινοήσουν ένα Σχέδιο. Κάποιος, όμως τους παίρνει στα σοβαρά...

Πολύ πριν ο Dan Brown δημιουργήσει ένα μυθιστόρημα βασισμένο στο μύθο των Ναϊτών και στα λοιπά συνωμοσιολογικά σενάρια και κάνει μόδα τη συγγραφή ανάλογων μυθιστορημάτων, ο Ουμπέρτο Έκο τόλμησε κάτι

ακόμα πιο θαρραλέο και αρκετά πιο δύσκολο.

"Το Εκκρεμές του Φουκώ" δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα που καταπιάνεται με ιστορικά στοιχεία και τα εμποτίζει με συνομωσιολογικές εικασίες, πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα.

Ο συγγραφέας φτιάχνει μια ιστορία μυστηρίου, μια εναλλ

ακτική ιστορία του Δυτικού Ερμητικού Πολιτισμού και μας κλείνει πονηρά το μάτι. Μας λέει από την αρχή ότι όλα όσα πρόκειται να μας διηγηθεί ο πρωταγωνιστής είναι μόνο ένα Σχέδιο που έφτιαξαν κάποιοι συνθέτοντας κομμάτια του παζλ. Τι θα γίνει όμως αν αυτό το Σχέδιο κάποιοι το πάρουν στα σοβαρά; Τότε θα ξεκινήσει ένα ασταμάτητο κυνηγητό και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας -και

από τις δύο πλευρές- θα αρχίσουν να κυνηγιούνται γύρω-γύρω σαν το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του.

Πρόκειται για ένα αριστουργηματικά δομημένο μυθιστόρημα στο οποίο έντεχνα ο Έκο, ως μέγας σημειολόγος, παραθέτει πλήθος πληρο

φοριών, πληροφορίες που κρύβονται πίσω από τις λέξεις και τις οποίες ο αναγνώστης πρέπει να ψάξει προσεκτικά για να βρει.

O συγγραφέας, με έκδηλη την πρόθεσή του να συνδυάσει το εύρος και το βάθος της μελέτης του με την αυτοσαρκαστική διάθεση και το ανατρεπτικό χιούμορ, καθιστά το έργο εύληπτο και ευχάριστο ακόμα και στον λιγότερα μυημένο αναγνώστη.

Πηγή : Ελληνικά Γράμματα

The Gargoyle

2011-01-22T01:14:00.008+02:00

Ονειρευόμουν αδιάκοπα όσο ήμουν σε κώμα. Εικόνες στροβιλίζονταν η μια μετά την άλλη, κι ανταγωνίζονταν ποια θα καταλάβει το κέντρο της αρένας του τσίρκου.
Ονειρεύτηκα μια γυναίκα που ζέσταινε νερό για το μπάνιο. Ονειρεύτηκα το αίμα από τη μήτρα της μάνας μου. Ονειρεύτηκα τα πλαδαρά χέρια τής ετοιμοθάνατης γιαγιάς μου να με σπρώχνουν προς τον καταγάλανο ουρανό. Ονειρεύτηκα βουδιστικούς ναούς δίπλα σε δροσερά ορμητικά ποτάμια. Ονειρεύτηκα το κοριτσάκι που η μάνα του το πούλησε για μεθαμφεταμίνη. Ονειρεύτηκα το παραμορφωμένο καμίνι του αυτοκινήτου μου. Ονειρεύτηκα ένα πολεμικό καράβι των Βίκινγκς. Ονειρεύτηκα το αμόνι ενός σιδερά. Ονειρεύτηκα τα χέρια ενός γλύπτη να σμιλεύουν με μανία την πέτρα. Ονειρεύτηκα φλεγόμενα βέλη να πετάγονται από τον ουρανό, ονειρεύτηκα πύρινη βροχή. Ονειρεύτηκα θραύσματα γυαλιού να εκτοξεύονται παντού. Ονειρεύτηκα έναν άγγελο σε παραλήρημα μέσα στο παγωμένο νερό.

Αλλά, πάνω απ’ όλα, ονειρεύτηκα τα δαιμόνια που περίμεναν να γεννηθούν.

Η αληθινή αγάπη, απροσπέλαστη σε έναν τρίτο παρατηρητή, φαντάζει πάντα στα αμέτοχα μάτια του τερατώδης, εξωπραγματική, όπως π.χ. τα τερατόμορφα δαιμόνια στις υδρορροές των καθεδρικών ναών. Αυτό το απολαυστικό μυθιστόρημα αποδεικνύει ότι ο δρόμος προς την αγάπη, αν αυτή είναι αληθινή, ισοδυναμεί με το άγριο μαρτύριο του σώματος που πυρπολείται ή που βυθίζεται στον πάγο – με δυο λόγια με κόλαση. Στην κυριολεξία. Γι’ αυτό και Τα Δαιμόνια διαβάζονται με εμφανές υπόβαθρο το πιο εμβληματικό κείμενο που έχει γραφεί ποτέ για το θέμα: την Κόλαση του Δάντη, στην οποία το μυθιστόρημα έχει σαφείς άμεσες, έμμεσες και διάσπαρτες υπόγειες αναφορές.

Η πλοκή είναι κάτι παραπάνω από πυκνή: ο αφηγητής, ένας χαμένος νεαρός, επιρρεπής στο αλκοόλ και τις ναρκωτικές ουσίες, ο οποίος ζει από τη βιομηχανία πορνό (σκηνοθετεί, παίζει και είναι επιτυχημένος παραγωγός των σχετικών ταινιών) παθαίνει ένα τροχαίο από το οποίο καταφέρνει μεν να βγει ζωντανός αλλά με καθολικά εγκαύματα σε όλο του το σώμα, με κινητικά προβλήματα και απώλεια του πέους του. Ουσιαστικά έχει μεταμορφωθεί σε τέρας, οπότε σκέφτεται πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο αυτοκτονίας.

Νοσηλεύεται υπό άψογες συνθήκες σε ένα νοσοκομείο υπό την επίβλεψη των καλύτερων ειδικών χάρη στις ατέλειωτες υλικές, και κυρίως ψυχολογικές, φροντίδες μιας παράξενης επισκέπτριας από το πουθενά, της Μαριάνε Ένγκελ. Η τελευταία έχει κάνει μεγάλη περιουσία ως ταλαντούχα γλύπτρια δαιμονίων – αυτά τα τερατόμορφα όντα που τοποθετούν ακόμα και σήμερα στις υδρορροές τους καθεθρικοί, μουσεία, πανεπιστημιακά ιδρύματα κ.λπ. Τη γλύπτρια δεν δείχνει να απασχολεί η τερατώδης παραμόρφωση του ήρωα (κατάσταση που κάνει τα βλέμματα των άλλων να αποστρέφουν το πρόσωπο από τρόμο) και του φέρεται με την τυφλή προσήλωση της απόλυτης, πέρα από κάθε πιστευτή πραγματικότητα, αγάπης.

Σε όλο το διάστημα της δύσκολης και επώδυνης θεραπείας του στο νοσοκομείο, η Μαριάνε απαγγέλλει στον άρρωστο εκτεταμένα αποσπάσματα από την Κόλαση του Δάντη (συχνά στο πρωτότυπο) και, ούτε λίγο ούτε πολύ, τον διαβεβαιώνει ρητά ότι τον έχει ξανασυναντήσει και τον έχει σώσει άλλες δύο φορές από αντίστοιχα εγκαύματα. Αλλά αυτό έχει συμβεί στο πολύ απώτερο παρελθόν: στον Μεσαίωνα.

Στη μεσαιωνική Γερμανία, μια αφοσιωμένη στο Θείο καλόγρια, καταφέρνει με τις φροντίδες της να επαναφέρει στη ζωή έναν μισοπεθαμένο μισθοφόρο στρατιώτη (που ένα αναμμένο βέλος καρφώθηκε στο στέρνο του). Αγαπιούνται και φεύγει από το μοναστήρι μαζί του. Αλλά τον χάνει πάλι καθώς οι σύντροφοί του τον ανακαλύπτουν και τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια μεταξύ των οποίων και σ’ εκείνο της πυράς. Η Μαριάνε Ένγκελ διατείνεται ότι εκείνη είναι αυτή η καλόγρια. Παρόλο που ο αφηγητής την θεωρεί απλώς σχιζοφρενή, μην έχοντας άλλη επιλογή κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο, πείθεται να ζήσουν μαζί, σε ένα παράξενο πέτρινο σπίτι, μισό μεσαιωνικό πύργο μισό σύγχρονο εργαστήριο γλυπτικής, το δικό της σπίτι.

Στη μακρά διάρκεια της αποθεραπείας του αφηγητή στην κατοικία της Μαριάνε (η οποία περιλαμβάνει γερές δόσεις μορφίνης και ατέλειωτες παραισθήσεις σ’ ένα δαντικό περιβάλλον) η Μαριάνε, ως άλλη Σεχραζάτ, του αφηγείται τέσσερις ιστορίες απόλυτης αγάπης: στον μεσαίωνα ένας σιδεράς που βλέπει τη γυναίκα του να σβήνει από την πανώλη προτιμά να πεθάνει αγκαλιασμένος μαζί της, κολλώντας θανάσιμα την αρρώστια, παρά να σώσει τον εαυτό του. Στα βικτωριανά χρόνια, μια νιόπαντρη, που χάνει τον άντρα της σε μια θεομηνία στο πέλαγος, πέφτει από έναν απόκρημνο βράχο, στην ακτή που συνήθιζε να τον περιμένει, για να ενωθεί οριστικά μαζί του. Στη μεσαιωνική Ιαπωνία, μια κοπέλα (την οποία ένας τοπικός τυραννίσκος επιμένει να παντρευτεί διά της βίας) επιλέγει να θαφτεί ζωντανή παρά να διακινδυνεύσει τα ισχυρά αισθήματα αμοιβαίας αγάπης που μοιράζεται με τον νεαρό της φίλο. Ένας ομοφυλόφιλος Βίκινγκ, προκειμένου να σώσει τον νεογέννητο γιο του αγαπημένου του από τη φωτιά, καίγεται θανάσιμα ο ίδιος προστατεύοντας το ξένο παιδί με το σώμα του.

Στα διαλείμματα αυτών των συγκλονιστικών (για τον αναγνώστη αλλά και τον ήρωα) διηγήσεων της απόλυτης, τυφλής αγάπης, η Μαριάνε, εμπνευσμένη όπως διατείνεται από το Θείο, κατασκευάζει σε κατάσταση διαρκούς παραληρήματος λίθινες υδρορροές-δαιμόνια το ένα κατόπιν του άλλου. Στη διάρκεια αυτής της πυρετώδους δημιουργίας, που απαιτεί εξαντλητικές φυσικές δυνάμεις, η γλύπτρια των δαιμονίων δεν επικοινωνεί με την πραγματικότητα, τρέφεται στο όριο της ασιτίας και φλερτάρει επικίνδυνα με τον θάνατο. Στον αφηγητή, που δεν αντέχει να τη βλέπει να φυτοζωεί, η Μαριάνε δίνει να καταλάβει ότι εκπληρώνει ένα βαθύτατο χρέος αληθινής, απίστευτης αγάπης, πέρα από κάθε υλική πραγματικότητα, πέρα από τον χρόνο, πέρα από το φθαρτό σώμα. Όσο περισσότερο εκείνη πλησιάζει στον θάνατο τόσο εκείνος δυναμώνει ψυχικά και σωματικά. Στο τέλος…

Όσοι ενθουσιάστηκαν με το Όνομα του Ρόδου του Έκο, εδώ θα συναντήσουν μια αντάξια επική γραφή· όσοι αγαπούν τα μυθιστορήματα με στιβαρή πλοκή, εδώ θα συναντήσουν μια ιλιγγιώδη, δαιμόνια περίπτωση. Αλλά και κάτι παραπάνω: μια απίστευτη, με κάθε έννοια του όρου, ιστορία αγάπης, ίσως την πιο δυνατή, την πιο «κολασμένη» ιστορία αγάπης που έχει γραφτεί εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια.

Πηγή : Εκδόσεις Τόπος

Sixteen Tons - Tennessee Ernie Ford

2011-01-20T19:57:00.000+02:00

Some people say a man is made outta mud
A poor man's made outta muscle and blood
Muscle and blood and skin and bones
A mind that's a-weak and a back that's strong

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

I was born one mornin' when the sun didn't shine
I picked up my shovel and I walked to the mine
I loaded sixteen tons of number nine coal
And the straw boss said "Well, a-bless my soul"

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

I was born one mornin', it was drizzlin' rain
Fightin' and trouble are my middle name
I was raised in the canebrake by an ol' mama lion
Cain't no-a high-toned woman make me walk the line

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

If you see me comin', better step aside
A lotta men didn't, a lotta men died
One fist of iron, the other of steel
If the right one don't a-get you
Then the left one will

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don't you call me 'cause I can't go
I owe my soul to the company store

Όλοι σας, μισείτε ο ένας τον άλλον

2011-01-15T16:45:00.001+02:00

Η φιλοσοφική σημασία της θεωρίας της Μεγάλης Εκρηξης

2010-12-28T12:34:00.002+02:00

Και για να μην παραθέτω μόνο τις απόψεις των θετικιστών που με βολεύουν, ακολουθεί και ένα άρθρο - απάντηση στο προηγούμενο που ανάρτησα, με μια διαφορετική ερμηνεία του τι συνεπάγεται η αποδοχή της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης.

Παύλος Κλιματσάκης

Αφορμώμενος από το αναδημοσιευθέν στο Αντίφωνο άρθρο του Ευτύχη Μπιτσάκη «Μεγάλη Εκρηξη: Ένας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;», θα ήθελα να εκθέσω στους αναγνώστες μερικές σκέψεις σχετικά με την σημασία της σύγχρονης κοσμολογίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα βιβλίο, στο οποίο ο γνωστός καθηγητής Hawking εξέφρασε τις απόψεις του για τη σημασία της σύγχρονης Φυσικής. Ενώ οι απόψεις που εξέφρασε ο Hawking αποτελούν σαφή ένδειξη ότι και οι καλύτεροι φυσικοί επιστήμονες συχνά δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία φιλοσοφικών και θεολογικών εωτημάτων, ο «δικός μας» Ευτύχης Μπιτσάκης, ο οποίος καταγίνεται αρκετές δεκαετίες με ζητήματα φυσικής φιλοσοφίας και φιλοσοφίας της επιστήμης, θέτει πολύ ουσιαστικότερους προβληματισμούς. Αν και διαφωνώ με τις απόψεις, στις οποίες καταλήγει ο Έλληνας καθηγητής, τον τιμώ ιδιαίτερα ως δάσκαλο, και γι’ αυτό θα εκκινήσω παρουσιάζοντας συνοπτικά τον προβληματισμό που παρουσίασε στο αναφερθέν άρθρο·στη συνέχεια θα αναφερθώ στο τρόπο με τον οποίο μπορεί να εκτιμηθεί φιλοσοφικά και θεολογικά το ζήτημα της Μεγάλης Έκρηξης.
Ο Μπιτσάκης σχολιάζει ορθώς ότι το κοσμολογικό μοντέλο της Μεγάλης Έκρηξης παρουσιάζεται συχνά από εκλαϊκευτές επιστήμονες αλλά και από τον Τύπο ως αποτετελεσμένη αλήθεια, ως «το πραγματικό πρότυπο του Σύμπαντος». Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι το μέγα ερώτημα της δημιουργίας και της προέλευσης του Σύμπαντος, που απασχόλησε τη διανόηση ανά τους αιώνες, έχει απαντηθεί, και μάλιστα με φυσικοεπιστημονικό τρόπο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Προφανώς, όχι.

Η θεωρία συνδέεται και πάσχει τόσο από πολλά άλυτα επιμέρους ερωτήματα όσο και από πολλές προβληματικές ιδέες, οι οποίες δεν συμβιβάζονται με την κοινή αντίληψή μας για την φυσική πραγματικότητα. Βεβαίως, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συγκεντρώνει τις προτιμήσεις της επιστημονικής κοινότητας όχι αδίκως, αφού αρκετά δεδομένα το επιβεβαιώνουν (χαρακτηριστική περίπτωση η ανακάλυψη της ακτινοβολίας υποβάθρου). Στο πέρασμα του χρόνου το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης ισχυροποιήθηκε απέναντι στο κύριο ανταγωνιστικό πρότυπο της Σταθερής Κατάστασης. Ο Μπιτσάκης αναφέρει αρκετές από τις δυσκολίες με τις οποίες βαρύνεται το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης όπως επίσης και τις εναλλακτικές ερμηνείες που έχουν δοθεί σε επιτυχημένες προβλέψεις αυτού του κοσμολογικού μοντέλου, όπως τη μετατόπιση του φάσματος προς το ερυθρό (red shifting), και διάφορα άλλα. Στο βαθμό που τα συγκεκριμένα αυτά ζητήματα είναι φυσικοεπιστημονικής υφής, επαφίονται στους ειδικούς επιστήμονες. Εμείς θα ασχοληθούμε με το κατ’ εξοχήν φιλοσοφικό ερώτημα που υπαινίσσεται ο Μπιτσάκης σε σχέση με το πρότυπο της Μεγαλης Έκρηξης και το οποίο θα προσπαθήσουμε να εκθέσουμε με σαφήνεια στη συνέχεια.

Η κριτική του Μπιτσάκη
Ο καθηγητής θεωρεί λοιπόν ότι το κοσμολογικό πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης υποφέρει από ένα «θεμελιώδες φιλοσοφικό-οντολογικό σφάλμα». Και εξηγεί: «Σύμφωνα λοιπόν με την υπόθεση του Βig Βang, πριν από την έκρηξη δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος. Αλλά κάθε φαινόμενο γίνεται κάπου (εν χώρω) και κάποια χρονική στιγμή (εν χρόνω). Η Μεγάλη Εκρηξη, αντίθετα, αν καταλαβαίνουμε τι λέμε, έγινε στο πουθενά και στο ποτέ. Χωρίς να έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ ότι όλοι οι κοσμολόγοι είναι υπέρ της Δημιουργίας, οφείλω να σημειώσω ότι η προηγούμενη παραδοχή ταυτίζεται με την άποψη του ιερού Αυγουστίνου, κατά την οποίαν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, ουχί εν χώρω και χρόνω, αλλά μετά του χώρου και του χρόνου». Πολλοί, όπως και εγώ, αντιλαμβάνονται την Μεγάλη Έκρηξη ως ένα είδος απόδειξης της δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό, αλλά, όπως πιστεύω, όχι για τους σωστούς λόγους. Ο Μπιτσάκης αντιστρατεύεται αυτό το ενδεχόμενο και προβάλλει εύλογες φιλοσοφικές απορίες. Πέραν, δηλαδή, των όποιων άλλων φυσικοεπιστημονικών προβλημάτων, από τα οποία πάσχει το πρότυπο τα Μεγάλης Έκρηξης, θέλει να δείξει ότι πάνω απ’ όλα πάσχει από φιλοσοφικά προβλήματα και λογικές αντιφάσεις. Η πρώτη εννοιολογική δυσκολία που επισημαίνει, συνίσταται λοιπόν στο ότι η ιδέα της Μεγάλης Έκρηξης δηλώνει ένα φυσικό γεγονός το οποίο δεν συνέβη εν χώρω και χρόνω, πράγμα άτοπο. Ένα το κρατούμενο!
Στη συνέχεια σχολιάζει το ότι η μεγάλη Έκρηξη συνεπάγεται ότι η ύλη, πριν από την Έκρηξη «υπήρχε στο πουθενά, καθ΄ ότι το σημείο μηδέν ορίζεται σε σχέση με τον ανύπαρκτο περιβάλλοντα χώρο, σε άπειρη πυκνότητα και σε άπειρη θερμοκρασία». Σχολιάζει επιτυχώς ότι το «άπειρον», όπως έδειξε ο Αριστοτέλης, είναι «έννοια δυναμική (αεί γε έτερον και έτερον) και δεν μπορεί να είναι ποτέ δεδομένο. Κατόπιν σχολιάζει και την ιδέα της διαστολης του Σύμπαντος: «το Σύμπαν διαστέλλεται (πού διαστέλλεται;) δημιουργώντας τον χώρο και τον χρόνο». Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι «βασικές παραδοχές του κυρίαρχου σήμερα κοσμολογικού προτύπου στερούνται φυσικού νοήματος. Το σημερινό κυρίαρχο πρότυπο είναι ένα οιονεί μεταφυσικό πρότυπο».

Ο Μπιτσάκης έχει περαιτέρω δίκιο στην διαπίστωση του ότι η «θετικίζουσα συλλογιστική των οπαδών του Βig Βang απαντά ότι τα ερωτήματα αυτά στερούνται νοήματος και ότι το κυρίαρχο πρότυπο είναι το καλύτερο της Αγοράς». Το συμπέρασμα του είναι όμως επίσης αρνητικό. Αν και έχει δίκιο στην κριτική του απέναντι στο πληθωριστικό μοντέλο, το οποίο επιχειρεί (εντελώς ασυλλόγιστα) να ερμηνεύσει τη δημιουργία της ύλης από το κβαντικό κενό, (το οποίο εν τέλει δεν λαμβάνεται όντως ως «κενό»), καταλήγει σε εντελώς αρνητικό αποτέλεσμα «Δεν θα μάθουμε λοιπόν ποτέ τι έγινε στο Μηδέν, ή έστω πριν από τον χρόνο Πλανκ». «Το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης είναι απλώς μια μαθηματική-ιδεολογική κατασκευή; Η υπόθεση του Βig Βang δεν είναι ούτε επαληθεύσιμη ούτε διαψεύσιμη. Συνεπώς δεν είναι καν επιστημονική υπόθεση».

Τα ερωτήματα που θέτει ο Μπιτσάκης είναι όντως φιλοσοφικά, αλλά ο καθηγητής δεν προβαίνει στη φιλοσοφική τους αξιολόγηση. Παραμένει μόνο στην αρνητική κριτική, με στόχο να αποφύγει να παραδεχθεί τις φιλοσοφικές συνέπειες της Μεγάλης Έκρηξης. Στη φιλοσοφική σημασία του προτύπου της Μεγάλης Έκρηξης θα αναφερθώ στη συνέχεια. Θα σημειώσω μόνο προκαταρκτικά ότι η φιλοσοφία, όπως έλεγε και ο Χέγκελ, οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν της τα πορίσματα των φυσικών επιστημών, αλλά δεν σταματάει εκεί· αναζητά περαιτέρω να βρει το λογικό περιεχόμενο τους, με άλλα λόγια, να παράγει το περιεχόμενο αυτό από την Ιδέα. Όσο προχωράει η φιλοσοφική σκέψη στο έργο αυτό (οι θετικιστές αρνούνται στη φιλοσοφία την αποστολή αυτή), τόσο περισσότερο το περιεχόμενο της επιστήμης καθίσταται κατανοητό, καθίσταται «έννοια», περιεχόμενο του νού και αυτοσυνείδητη γνώση.

Το ουσιώδες νόημα της Μεγάλης Έκρηξης

Ανεξαρτήτως των επιστημονικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συνεπάγεται και υπαινίσσεται δύο σημαντικές ιδέες. Πρώτον, ότι η ύλη, η φύση είναι κατ’ ουσίαν χωροχρονική πραγματικότητα, και οι συνθετότερες μορφές της προκύπτουν ως αποτέλεσμα οργάνωσης απλούστερων μορφών δια της κινήσεως· επομένως, οι σύνθετες υλικές μορφές προϋποθέτουν τις απλούστερες και εν τέλει τις απλούστατες (στοιχειακές). Δεύτερον, και ως συνέπεια του πρώτου, ότι η φύση προϋποθέτει μία απλούστατη (υπερσυμμετρική) κατάσταση, η οποία μπορεί να νοηθεί ως αρχή του χρόνου. Και τις δύο αυτές ιδέες ανέπτυξα αναλυτικά στο πρώτο μέρος του έργου μου Θεός και Κόσμος. Οι δύο αυτές ιδέες συνιστούν το υπόβαθρο επί του οποίου μπορεί να σχηματιστεί μια κοσμολογική απόδειξη της υπάρξεως του Θεού. Ο Μπιτσάκης αντιλαμβάνεται αυτή τη δυνατότητα και γι’ αυτόν το λόγο επιχειρεί να αποδυναμώσει το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης εννοιολογικά, υπαινισσόμενος ότι αυτό στερείται φυσικού νοήματος. Δεν θα έπρεπε πάντως να αξιώνει από τους φυσικούς επιστήμονες να αποδώσουν φυσικό νόημα στο εν λόγω πρότυπο, διότι αυτό είναι δουλειά της φιλοσοφίας. Αντιστοίχως και στο πεδίο της κβαντικής φυσικής εγείρονται πολλαπλές εννοιολογικές δυσκολίες, τις οποίες πάλι μπορούμε και πρέπει να προσεγγίσουμε φιλοσοφικά.

Ας δούμε τώρα πιο συγκεκριμένα πώς οι εννοιολογικές δυσκολίες, με αφορμή τις οποίες ο Μπιτσάκης κατακρίνει το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, δίνουν αφορμή να σκεφθούμε περί του όντος. Το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης συνεπάγεται όντως ένα γεγονός το οποίο υπερβαίνει τα όρια της φυσικοεπιστημονικής θεωρίας. Η Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων θεωρεί τα αρχικά στάδια του σύμπαντος ως το φυσικό πλαίσιο της ενοποίησης των αλληλεπιδράσεων· αυτό, με απλά λόγια, σημαίνει ότι στο αρχικό σύμπαν (λόγω υπερσυμμετρίας) η ύλη δεν είναι διαφοροποιημένη στις μορφές που γνωρίζουμε σήμερα. Επομένως, η επιστημονική ανάλυση μάς ωθεί να θεωρούμε ότι η απλούστατη μορφή της ύλης συνιστά την αρχή του σύμπαντος. Αυτό είναι το ουσιαστικό περιεχόμενο της κοσμολογικής επιστήμης. Το γεγονός ότι το σύμπαν έχει αρχή είναι το δίδαγμα της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης. Βεβαίως, αυτό ακριβώς προκαλεί και τη σύγχιση, διότι η φράση αυτή μοιάζει να εγείρει το ερώτημα σχετικά με το τι προηγήθηκε αυτής της αρχής. Όπως είδαμε και παραπάνω στην κριτική του Μπιτσάκη, υπολανθάνει το ερώτημα σχετικά με το φυσικό νόημα αυτού του ακρογωνιαίου γεγονότος. Αυτό που δεν καταλαβείναι ο Μπιτσάκης είναι ότι η αρχή του σύμπαντος είναι μεν αναγκαία, αλλά δεν είναι φυσικό γεγονός· είναι με άλλα λόγια δημιουργία εκ του μη όντος.

Μερικές διευκρινίσεις: Η έννοια της αρχής δεν σημαίνει αρχή του χρόνου, διότι ο χρόνος δεν υπάρχει ανεξάρτητα από την ύλη· ούτε ο χρόνος προηγείται του κόσμου ούτε ο χρόνος αρχίζει με τον κόσμο (το δεύτερο είναι η γνωστή άποψη του Αυγουστίνου). Ο χρόνος είναι ο φυσικός κόσμος· ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος είναι κάτι άλλο από την ίδια τη φυσική πραγματικότητα. Αυτή, θεωρημένη αφηρημένα ως κίνηση, ονομάζεται χρόνος, θεωρημένη δε αφηρημένα ως έκταση ονομάζεται χώρος. Η φύση αρχίζει, έχει αρχή, επειδή προϋποθέτει κατ’ ανάγκην μια απλούστατη κατάσταση. Το ότι η φύση αρχίζει, συνεπάγεται, όμως ότι της απλούστατης καταστάσεώς της δεν μπορεί να προηγείται κάποιο φυσικό γεγονός. Άρα η αρχή της φύσης, με την έννοια που αναφέρουμε εδώ, συνεπάγεται ότι αυτή προκύπτει εκ του μη όντος (καμία σχέση με το κβαντικό κενό), είναι, με άλλα λόγια, αποτέλεσμα δημιουργίας εξ ετέρου όντος, μη φυσικού. Επομένως, η αντίληψη της φύσεως η οποία διαμορφώνεται επί τη βάσει της σύγχρονης φυσικής κοσμολογίας, και όχι η ιδια η φυσική κοσμολογία -διότι αυτή χρήζει ερμηνείας- οδηγεί αναπόφευκτα στο ότι το σύμπαν είναι δημιουργημένο.

Η πρόταση: το σύμπαν είναι δημιουργημένο, προέρχεται εξ ετέρου και όχι φυσικού όντος, είναι εκ του μη όντος, κλπ., δεν είναι βεβαίως φυσικοεπιστημονική πρόταση, αλλά φιλοσοφική. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να αναμένει από τις φυσικές επιστήμες να παράσχουν κάποια γνώση περί του ερωτήματος της δημιουργίας της φύσεως και της υπάρξεως του Θεού. Ωστόσο, το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης αποτελεί αφορμή για να νοήσουμε τη δημιουργία της φύσεως, να αποκτήσουμε δηλαδή «έννοια» περί αυτής. Η δημιουργία της φύσεως από τον Θεό αποτελεί περιεχόμενο της θρησκείας, υπό την ιδιαίτερη δε σημασία της προαγωγής του μη όντος στο ον συνιστά διδασκαλία της χριστιανικής θρησκείας. Στην θρησκεία όμως η γνώση είναι αποκαλυπτική· αναζητάται περαιτέρω το εννοιολογικό περιεχόμενο που αντιστοιχεί σε αυτήν τη γνώση, ώστε αυτή να καταστεί εξίσου επίτευγμα της ανθρώπινης συνείδησης. Τότε μόνο μπορεί να γίνει λόγος περί πραγματικής γνώσεως.

Ωστόσο, αυτό που έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την εννοιολογική γνώση την οποία το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης μάς επιτρέπει να αποκομίσουμε σε σχέση με τη φύση, δεν είναι απλώς ότι αυτή είναι δημιουργημένη. Πέραν τούτου διανοίγεται η προοπτική να εννοιολογήσουμε το σημαντικότατο ζήτημα της διάκρισης ανάμεσα στο κτιστό και το άκτιστο ον, ανάμεσα στη δημιουργία και τον δημιουργό. Η αναγκαιότητα της ύπαρξης δημιουργού παραπέμπει στην εννοιολόγηση της «φύσης» του. Αποδεικνύεται δηλαδή ότι το άκτιστο πρέπει να νοηθεί ως υπερβατικό και υπερούσιο ον, ως «υπερούσιος ουσία», της οποίας κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητά της να μεταδίδει το Είναι της στο έτερόν της (άκτιστες ενέργειες). Το ίδιο πράγμα μπορεί να περιγραφεί επίσης και με τους όρους «κοινωνία» και «αγάπη». Η φύση αντιθέτως είναι το ον, το οποίο έχει και οφείλει το Είναι του σε έτερον τι, ένα χαρακτηριστικό το οποίο εκδηλώνεται ως Εξωτερικότητα.

Εάν λοιπόν προσεγγίσουμε το πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης με αυτό το πρίσμα, μπορούμε να το νοηματοδοτήσουμε. Παρά δε τις επιστημονικές δυσκολίες που συνδέονται με αυτό το κοσμολογικό πρότυπο, μπορούμε μέσα από τον φιλοσοφικό προβληματισμό, που ενυπάρχει στο άρθρο του Μπιτσάκη, να οδηγηθούμε στα γνήσια φιλοσοφικά συμπεράσματα που το αφορούν.

πηγή: Αντίφωνο

Μεγάλη Εκρηξη: Ενας σύγχρονος κοσμογονικός μύθος;

2010-12-28T12:29:00.002+02:00

Ευτύχης Μπιτσάκης

Σύμφωνα με την υπόθεση της Μεγάλης Εκρηξης το Σύμπαν δημιουργήθηκε πριν από 15 περίπου δισ. χρόνια από μια μεγάλη έκρηξη (Βig Βang, ειρωνικός όρος του Fred Ηoyle) από μια «σημειακή ιδιομορφία» μηδενικού όγκου και έκτοτε διαστέλλεται δημιουργώντας τον χώρο. Η υπόθεση αυτή παρουσιάζεται από ειδικούς, εκλαϊκευτές, ΜΜΕ, ως επιστημονική αλήθεια και- συνεπώς- το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης ως το πραγματικό πρότυπο του Σύμπαντος. Ωστε το μέγα ερώτημα το οποίο απασχόλησε πάντα φιλοσόφους, επιστήμονες και θεολόγους απαντήθηκε στις μέρες μας και μάλιστα από μια αυστηρή, μαθηματικοποιημένη επιστήμη;

«Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Ας συζητήσουμε λοιπόν το νόημα των σχετικών εννοιών: σύμπαν σημαίνει καθετί που υπάρχει. Μπορεί όμως η επιστήμη να αποφανθεί για το «Σύμπαν»; Η αρχή του Κοπέρνικου, κατά την οποίαν το Σύμπαν έχει παντού τις ίδιες ιδιότητες, αντιφάσκει με την παρατηρούμενη σήμερα πολυμορφία των κοσμικών σχηματισμών. Οι αρχαίοι, αντίθετα με την πλειοψηφία των σημερινών κοσμολόγων, διέκριναν τις έννοιεςΣύμπανκαι Κόσμος. Το Σύμπαν είναι ένα. Κόσμοι μπορεί να υπάρχουν πολλοί, άπειροι (Αναξίμανδρος, Δημόκριτος, κ.λπ.). Η σημερινή επιστημονική κοσμολογία είναι η επιστήμη του Σύμπαντος ή τοπική επιστήμη, δηλαδή επιστήμη του προσιτού σήμερα μέρους του Σύμπαντος; Οπως είναι γνωστό, το μαθηματικό πλαίσιο των κοσμολογικών υποθέσεων (προτύπων) είναι η Γενική θεωρία της Σχετικότητας. Ομως η θεωρία αυτή, αντίθετα με τη θεωρία της βαρύτητας του Νεύτωνα, είναι μια τοπική θεωρία, δηλαδή μια θεωρία η οποία περιγράφει τα φαινόμενα ως διαδικασίες με «μικρά», απειροστά βήματα, από σημείο σε σημείο. Οπως σημειώνει ο αείμνηστος καθηγητής Αχ. Παπαπέτρου, η πλήρης λύση του κοσμολογικού προβλήματος θα απαιτούσε άπειρο χρόνο. Η εννοιολογική σύγχυση (Σύμπαν=Κόσμος) είναι απλώς μια γλωσσική παραδρομή; Οπως θα υποστηρίξω, πρόκειται για θεμελιώδες φιλοσοφικό-οντολογικό σφάλμα. Σύμφωνα λοιπόν με την υπόθεση του Βig Βang, πριν από την έκρηξη δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος. Αλλά κάθε φαινόμενο γίνεται κάπου (εν χώρω) και κάποια χρονική στιγμή (εν χρόνω). Η Μεγάλη Εκρηξη, αντίθετα, αν καταλαβαίνουμε τι λέμε, έγινε στο πουθενάκαι στο ποτέ. Χωρίς να έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ ότι όλοι οι κοσμολόγοι είναι υπέρ της Δημιουργίας, οφείλω να σημειώσω ότι η προηγούμενη παραδοχή ταυτίζεται με την άποψη του ιερού Αυγουστίνου, κατά την οποίαν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, ουχί εν χώρω και χρόνω, αλλά μετά του χώρου και του χρόνου. Πέρα όμως από την ομοιότητα, η παραδοχή αυτή αντιφάσκει όχι μόνο με τις απόψεις των Προσωκρατικών και ειδικά του Αριστοτέλη, αλλά και με την ειδική θεωρία της Σχετικότητας (βέλος του Χρόνου, παρούσα στιγμή ως τελευτή του παρελθόντος και αρχή του μέλλοντος Χρόνου, φαινόμενα ως φυσικές διεργασίες με χρονικό πάχος).

Πριν από την Εκρηξη λοιπόν η ύλη (ποια ύλη;) υπήρχε στο πουθενά, καθ΄ ότι το σημείο μηδέν ορίζεται σε σχέση με τον ανύπαρκτο περιβάλλοντα χώρο, σε άπειρη πυκνότητα και σε άπειρη θερμοκρασία. Ποιο φυσικό νόημα μπορούν να έχουν αυτές οι δύο αποφάνσεις; Το άπειρον είναι έννοια δυναμική (αεί γε έτερον και έτερον, Αριστοτέλης). Σε σύγχρονη γλώσσα: δεν υπάρχει μέτρον του απείρου. Αν επιχειρήσουμε να ορίσουμε κάποιο σχετικό μέτρο, αυτό θα συνιστούσε την άρνηση του απείρου.

Η Εκρηξη δεν έγινε λοιπόν εν χώρω και χρόνω, όπως κάθε φυσικό φαινόμενο. Εγινε στο πουθενά και στο ποτέ. Η ύλη (ποια ύλη;) υπήρχε στο πουθενά, σε άπειρη πυκνότητα και θερμοκρασία. Μετά την Εκρηξη το «Σύμπαν» διαστέλλεται (πού διαστέλλεται;) δημιουργώντας τον χώρο και τον χρόνο. Συμπέρασμα: και οι τέσσερις βασικές παραδοχές του κυρίαρχου σήμερα κοσμολογικού προτύπου στερούνται φυσικού νοήματος. Το σημερινό κυρίαρχο πρότυπο είναι ένα οιονεί μεταφυσικό πρότυπο.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι οι Πυθαγόρειοι, έγκλειστοι στον αφηρημένο κόσμο των μαθηματικών, πίστεψαν πως οι μαθηματικές κατασκευές τους αντιστοιχούσαν στον πραγματικό φυσικό κόσμο. Η παρατήρηση του Σταγειρίτη θα ταίριαζε και για τους οπαδούς του Βig Βang. Αλλά εδώ, εκτός από τις αντιφάσεις που σημειώσαμε, ανακύπτει και ένα μαθηματικό εμπόδιο. Οι εξισώσεις της βαρύτητας του Αϊνστάιν δεν λύνονται στο σημείο μηδέν, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει την απαρχή του χώρου. Λοιπόν; Λοιπόν αναζητήθηκε μια οδός διαφυγής: δεν μπορούμε να μάθουμε ποτέ τι συνέβη στο σημείο μηδέν και στον χρόνο μηδέν. Αρχίζουμε λοιπόν να περιγράφουμε την εξέλιξη του «Σύμπαντος» 10 δευτερόλεπτα μετά την Απαρχή. Ετσι, λύνεται κατά κάποιον τρόπο η μαθηματική δυσκολία, όλα τα άλλα όμως παραμένουν: απουσία χώρου και χρόνου, διαστολή στο πουθενά, αδυναμία να μάθουμε τι υπήρχε πριν από την Εκρηξη. Επιπλέον: η ύλη (την έχουν λέει υπολογίσει, 10 gr) υπήρχε πριν από την έκρηξη; Αν ναι, τι συνέβη και εξερράγη πριν από 15 δισ.; Αν δεν υπήρχε, τότε δημιουργήθηκε μετά του χώρου και του χρόνου; Η θετικίζουσα συλλογιστική των οπαδών του Βig Βang απαντά ότι τα ερωτήματα αυτά στερούνται νοήματος και ότι το κυρίαρχο πρότυπο «είναι το καλύτερο της Αγοράς» (και εδώ αγοραία κριτήρια;). Αλλά τα ερωτήματα αυτά είναι ερωτήματα φυσικά και όχι μεταφυσικά. Οι υπεκφυγές δεν συνιστούν απαντήσεις.

Δεν θα μάθουμε λοιπόν ποτέ τι έγινε στο Μηδέν, ή έστω πριν από τον χρόνο Πλανκ. Αλλά και τα λεγόμενα πληθωριστικά πρότυπα, ενώ επιχειρούν να ενέσουν φυσικό περιεχόμενο στις υποθέσεις τους (π.χ. ανάδυση ύλης από το κβαντικό κενό, το οποίο δεν είναι «κενό»), υπονομεύονται επειδή προϋποθέτουν απρόσιτες φυσικές καταστάσεις και διεργασίες. Επιπλέον, και στην περίπτωση αυτή πάσχει εκ νέου η λογική: πολλαπλά σύμπαντα, μίνι σύμπαντα, κ.λπ. Ωστε το πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης είναι απλώς μια μαθηματική-ιδεολογική κατασκευή; Πώς θα κριθεί η αλήθεια μιας θεωρίας; Η υπόθεση του Βig Βang δεν είναι ούτε επαληθεύσιμη ούτε διαψεύσιμη. Συνεπώς δεν είναι καν επιστημονική υπόθεση. Εχει παρά ταύτα υπέρ αυτής μια σειρά παρατηρησιακά δεδομένα, τα οποία όμως επιδέχονται και αντίθετες ερμηνείες. Ας τα απαριθμήσουμε, εφόσον ο χώρος δεν επιτρέπει να τα «συζητήσουμε».

Μάζα του Σύμπαντος. Ζυγίσαμε λοιπόν το Σύμπαν;

Ομοιογένεια και ισοτροπία στην κατανομή της ύλης. Η υπόθεση είχε ήδη αμφισβητηθεί από τον Αμπαρτσουμιάν (τον επιλεγόμενο «μπουλντόζα της κοσμολογίας»). Τα σημερινά παρατηρησιακά δεδομένα αποκαλύπτουν μια άκραετερογένεια: Τεράστιες «πίτες» ύλης, μήκους δισεκατομμυρίων ετών φωτός περιβαλλόμενες από αχανείς εκτάσεις κενού. Αλυσίδες πλάτους δισ. ετών φωτός. Ιεραρχική κατανομή γαλαξιών, κ.λπ. Αλλά η ομοιογένεια αποτελεί βασική παραδοχή του Βig Βang.

Μετατόπιση του φάσματος των γαλαξιών που εξηγείται με τη φυγή των γαλαξιών. Αλλά υπάρχουν και διαφορετικές ερμηνείες: υπόθεση του «κουρασμένου φωτός», υπόθεση δημιουργίας ύλης (Ηoyle, Νarlikar, Αrp) κ.λπ.

Ηλικία του «Σύμπαντος»: Υπολογίζεται με βάση την τιμή της σταθεράς του Χαμπλ. Εντούτοις δεν υπάρχει συμφωνία ως προς αυτή την τιμή. Με τιμή 45, το «Σύμπαν» έχει ηλικία 18 δισ. (Santage). Με τιμή 85,8 δισ. (Vaucouleurs). Λοιπόν;

Ακτινοβολία βάθους 2,7 απόλυτων βαθμών. Θεωρήθηκε ως απόδειξη του Βig Βang. Αλλά η ακτινοβολία αυτή είχε ήδη προβλεφθεί από τους Findlay-Frieundlich και Μax Βorn στο πλαίσιο ενός στάσιμου πρότυπου. Επίσης από τον Εντιγκτον, χωρίς Βig Βang. Κατ΄ άλλους, δεν έχει κοσμολογική προέλευση.

Νουκλεοσύνθεση. Υποτίθεται ότι τα ελαφρά στοιχεία δημιουργήθηκαν κατά την πρώτη στιγμή. Αλλά κατά τους Βurbidge, Fowell και Ηoyle, τα στοιχεία δημιουργούνται στην καρδιά των γαλαξιών, όχι κατά το Βig Βang. Κατά τον J.C. Ρecker, εξάλλου, η νουκλεοσύνθεση συνεχίζεται σε κάθε εποχή. Κβάζαρς. Εξαιρετικά φωτεινά αντικείμενα, με ισχυρή μετατόπιση προς το ερυθρό. Η ανακάλυψή τους θεωρήθηκε περίπου απόδειξη του κυρίαρχου προτύπου. Αλλά σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Ηalton Αrp, τα κβάζαρς δεν βρίσκονται στις εσχατιές του ουρανού. Τα κβάζαρς εξακοντίζονται με τεράστιες ταχύτητες από την καρδιά γαλαξιών, είναι πιο πολλά γύρω από γαλαξίες και συνδέονται με γαλαξίες με γέφυρες ύλης. Αλλο ένα από τα θεμέλια του προτύπου φαίνεται να κλονίζεται. Αλλά, ανεξάρτητα από παραδοχές χωρίς νόημα και αμφισβητήσιμες αλήθειες, τα κεκτημένα της αστροφυσικής και της κοσμολογίας μπορούν να συγκροτήσουν ένα διαλεκτικό σενάριο, με τον όρο ότι θα αποκαθαρθούν από την αξίωση ότι η κοσμολογία μπορεί να περιγράψει τη γέννηση και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Η θραύση των συμμετριών, η δημιουργία νέων μορφών ύλης, η μελέτη και η γνώση των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων, οι νόμοι της διατήρησης και οι νόμοι μετασχηματισμού, το αναλλοίωτο και το μεταβλητό, η υπέρβαση της σωματιδιακής αντίληψης του αντικειμένου ως αυτόνομης και συμπαγούς οντότητας στον χώρο, η αναζήτηση της διαλεκτικής ανάμεσα στα πράγματα και στις σχέσεις, όλη η μεγάλη σειρά ανακαλύψεων και ιδεών, συνιστούν ήδη ένα πλούσιο υλικό για την επεξεργασία των στοιχείων μιας διαλεκτικής της κοσμογένεσης.

Εν τέλει το κυρίαρχο πρότυπο περιέχει κοσμοϊστορικές αλήθειες, έγκλειστες σε ένα μαθηματικο-ιδεολογικό σχήμα. Με την ανάπτυξη της φυσικής των στοιχειωδών σωματίων και τη συγκεκριμένη γνώση των φυσικών αλληλεπιδράσεων, το πρότυπο αυτό απέκτησε φυσικό περιεχόμενο. Απαλλαγμένο από τα μηδέν και τα άπειρα, θεωρούμενο ως πρότυπο του προσιτού σήμερα μέρους του Σύμπαντος, είναι ένα πρότυπο κοσμογένεσης: δημιουργίας και καταστροφής μορφών. Ειδικά στην πορεία της κοσμικής εξέλιξης η ύλη έχει αλλάξει μορφές: η ύλη δεν αποτελείτο πάντα από τα άτομα του Δημόκριτου και του Νεύτωνα. Η ιστορικότητα των μορφών της ύλης είναι μια κεφαλαιώδης κατάκτηση της κοσμολογίας.

Εν τέλει, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο κόσμος μας προήλθε από μία ή έναν τεράστιο αριθμό εκρήξεων στον υπάρχοντα χώρο και χρόνο, εκρήξεων της υπάρχουσας ύλης ή με την ανάδυση ύλης από το υποκβαντικό επίπεδο. Κατά τον Αλφβεν (βραβείο Νομπέλ) η υπόθεση του Βig Βang είναι ένας ωραίος μύθος. Ομως ένας μύθος που περιέχει επαναστατικές αλήθειες, έγκλειστες στο ιδεολογικό σχήμα.

πηγή: ΒΗΜΑ ΙΔΕΩΝ - Τεύχος 04/9/2009 , www.antifono.gr

Ενίοτε αληθινό

2010-12-25T15:53:00.002+02:00

Δημιουργικότητα πάσης φύσεως, έρωτας με το καινούριο, με τον πειραματισμό, σαν το ρυάκι που κυλά μα μένει αφχαρίστητο αν δεν συναντήσει έναν βράχο καλυμμένο με βρύα η ένα κορμό δέντρου να τον αγκαλιάσει με τα εύπλαστα άκρα του...Σαν τον άνεμο που ψάχνει τους συντρόφους του τα απάτητα βουνά για να χορέψουν κει ψηλά μονάχοι τους, να παίξει με το χιόνι στροβιλίζοντας το σε ένα βαλς μοναδικής ομορφιάς και αθωότητας, λευκό σαν το περιστέρι που με ταχύτητα μεταφέρει στους ανθρώπους αυτό που δαν τα μάτια του....

Pain of Salvation - Sleeping under the star

2010-12-25T15:50:00.000+02:00

Αξίζει

2010-10-30T21:47:00.000+03:00

"Η ζωή μιά τσέπη που γυρίζεις το μέσα –έξω και βλέπεις το σκίσιμο στη φόδρα μα δεν σε νοιάζει γιατί είσαι κέρμα που κυλά στο δρόμο και εξαργυρώνεται μόλις το μαζέψει ένας άστεγος από εκείνους που περπατούν με το κεφάλι σκυφτό αναζητώντας θρύμματα ουρανού από το γλέντι της προηγούμενης νύχτας όταν άγγελοι χασικλήδες τάπιναν και τάσπαγαν στον ναό της Απτέρου Νίκης στην Ακρόπολη τραγουδώντας με παλιά μπουζούκια τρίχορδα σαν λαικά σταντιβάριους λες σκαλισμένα με καυμό πόντο πόντο από τον Μάρκο που μάθαινε την τέχνη πάνω σε αλφάβητα αρχαικά γεμάτα αχ! με θαυμαστικά για δεκανίκια της λαχτάρας και του πόνου. Εβραίος περιπλανώμενος ο πόνος εξόριστος από ζωή σε ζωή θρέφεται με ιστορίες στενάχωρες και δεν διαλέγει μεγάλες μικρές όλες έχουν την θέση τους στη συλλογή του σαν βιβλία που μαζεύεις γα να διαβάσεις κάποτε αλλά δεν προλαβαίνεις ποτέ και καταλήγεις εσύ ο δερματόδετος στο μοναστηράκι ή στο παζάρι στο Σχιστό δίπλα σε ένα κλουβί με καρδερίνες και κανάρια πιασμένα με ξώβεργες όπως κομμάτια από λέξεις κολλημένα στα δόντια του Θεού μετά το γεύμα με τα σύννεφα."

πηγή : http://kokkinosfaros.blogspot.com/2010/07/blog-post_19.html

Βάρος ή Ελαφρότητα;

2010-08-05T03:15:00.006+03:00

Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από το αριστούργημα του Μίλαν Κούντερα, "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι". Συγκεκριμένα αποτελούν τα δύο πρώτα εισαγωγικά υποκεφάλαια στο βιβλίο.

1

Η αιώνια επιστροφή είναι ιδέα μυστηριώδης και ο Νίτσε, με την
ιδέα αυτή, έφερε πολλούς φιλοσόφους σε δύσκολη θέση: σκέψου δηλαδή
ότι μια μέρα όλα πρόκειται να επαναληφθούν όπως ήδη τα έχουμε
ζήσει και ότι ακόμα κι η επανάληψη αυτή θα επαναλαμβάνεται ασταμάτητα!
Τι πάει να πει αυτός ο χωρίς νόημα μύθος;

Ο μύθος της αιώνιας επιστροφής μας λέει, αρνητικά, ότι η ζωή που
μια για πάντα θα εξαφανιστεί και δεν θα ξανάρθει μοιάζει με μια σκιά, ότι
δεν έχει βάρος, ότι ήδη από σήμερα είναι πεθαμένη, κι ότι όσο άσπλαχνη,
όσο ωραία, όσο λαμπερή κι αν είναι αυτή η ομορφιά, αυτή η φρίκη,
αυτή η λαμπρότητα, δεν έχουν κανένα νόημα. Δεν πρέπει να τα υπολογίζει
κανείς περισσότερο απ' όσο έναν πόλεμο ανάμεσα σε δύο αφρικανικά
βασίλεια του αιώνα, που τίποτα δεν άλλαξε στην όψη του κόσμου,
παρ' όλο που τριακόσιες χιλιάδες μαύροι θα είχαν βρει εκεί το θάνατο
μέσα σε απερίγραπτα βασανιστήρια.

Αλλά μήπως πρόκειται ν' αλλάξει τίποτα και σ' αυτόν τον πόλεμο
ανάμεσα σε δυο αφρικανικά βασίλεια του αιώνα αν επαναληφθεί ατέλειωτες
φορές μέσα στην αιώνια επιστροφή;
Ναι, οπωσδήποτε: θα εξελιχθεί σ' έναν όγκο που ορθώνεται και
διαρκεί, και η ανοησία του θα είναι ασυγχώρητη.

Αν η Γαλλική Επανάσταση έπρεπε να επαναλαμβάνεται αιωνίως, η
γαλλική ιστοριογραφία θα ήταν λιγότερο περήφανη για τον Ροβεσπιέρο.
Καθώς, όμως, μιλάει για ένα πράγμα που δεν πρόκειται να επαναληφθεί,
τα αιματοβαμμένα χρόνια δεν είναι παρά λέξεις, θεωρίες, συζητήσεις,
είναι πιο ελαφρά από ένα πούπουλο, δεν προξενούν φόβο. Υπάρχει
μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σ' ένα Ροβεσπιέρο πού δεν εμφανίστηκε
παρά μόνο μία φορά στην Ιστορία και σ' ένα Ροβεσπιέρο που θα
επέστρεφε αιωνίως να κόβει τα κεφάλια των Γάλλων.

Ας πούμε λοιπόν ότι η ιδέα της αιώνιας επιστροφής διαγράφει μια
προοπτική όπου τα πράγματα δεν μοιάζουν να είναι έτσι όπως τα ξέρουμε:
μας εμφανίζονται χωρίς το ελαφρυντικό του φευγαλέου τους χαρακτήρα.
Αυτό το ελαφρυντικό μάς εμποδίζει στην πραγματικότητα να εκδώσουμε

οποιαδήποτε ετυμηγορία. Μπορεί κανείς να καταδικάσει ό,τι
είναι εφήμερο; Τα πορτοκαλιά σύννεφα του δειλινού φωτίζουν όλα τα
πράγματα με τη γοητεία της νοσταλγίας, ακόμα και την καρμανιόλα.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που κι εγώ ο ίδιος βρέθηκα αντιμέτωπος
με κάτι τέτοιο: μου φαινόταν απίστευτο, αλλά, ξεφυλλίζοντας
ένα βιβλίο για τον Χίτλερ, συγκινήθηκα με ορισμένες από τις φωτογρα
φίες του· με ξανάφερναν στα παιδικά μου χρόνια, που τα έζησα στη
διάρκεια του πολέμου. Πολλά μέλη της οικογένειας μου βρήκαν το θάνατο
μέσα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλά, τι ήταν ο
θάνατός τους μπροστά σ' αυτή τη φωτογραφία του Χίτλερ, που μου θύμιζε
μια περασμένη εποχή της ζωής μου, μια εποχή που δεν θα ξαναρχόταν
πια;

Αυτή η συμφιλίωση με τον Χίτλερ προδίδει τη βαθιά ηθική διαστροφή,
που είναι αναπόσπαστη από έναν κόσμο θεμελιωμένο κυρίως
πάνω στην ανυπαρξία της επιστροφής, γιατί σ' αυτόν εκεί τον κόσμο
όλα συγχωρούνται εκ των προτέρων και όλα είναι, λοιπόν, με κυνισμό
επιτρεπτά.

2

Αν κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας είναι να επαναληφθεί αμέτρητες
φορές, είμαστε καρφωμένοι στην αιωνιότητα όπως ο Ιησούς Χριστός
επάνω στο σταυρό. Τι φριχτή ιδέα! Στον κόσμο της αιώνιας επιστροφής
κάθε κίνηση φέρει το βάρος μιας αβάσταχτης ευθύνης. Αυτό είναι που
έκανε τον Νίτσε να λέει ότι η ιδέα της αιώνιας επιστροφής είναι το πιο
βαρύ φορτίο (das schwerste Gewicht).

Αν η αιώνια επιστροφή είναι το πιο βαρύ φορτίο, οι ζωές μας μπορούν,
σ' αυτό το πλαίσιο, να φανερωθούν σ' όλη τους τη λαμπρή ελαφρότητα.
Στ' αλήθεια, όμως, είναι φριχτή η βαρύτητα και ωραία η ελαφρότητα;

Το πιο βαρύ φορτίο μάς συνθλίβει, μας κάνει να λυγίζουμε κάτω απ'
αυτό, μας πιέζει στο έδαφος. Αλλά, στην ερωτική ποίηση όλων των αιώνων,
η γυναίκα επιθυμεί να δεχτεί το φορτίο του αντρικού κορμιού. Το
πιο βαρύ φορτίο είναι λοιπόν ταυτόχρονα και η εικόνα της πιο έντονης
ζωικής ολοκλήρωσης. Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο, όσο κοντινή στη
γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πιο πραγματική είναι.

Σ' αντιστάθμισμα, η ολική απουσία του φορτίου κάνει το ανθρώπινο
ον να γίνεται πιο ελαφρύ απ' τον άνεμο, να πετάει, ν' απομακρύνεται
απ' τη γη, απ' το γήινο είναι, να μην είναι παρά μόνο κατά το ήμισυ
αληθινό και οι κινήσεις του να είναι εξίσου ελεύθερες όσο και χωρίς σημασία.

Λοιπόν, τι να διαλέξει κανείς; Το βάρος ή την ελαφρότητα;

Πρόκειται για το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6ο αιώνα
π.Χ. Κατ' αυτόν, το Σύμπαν είναι χωρισμένο σε ζεύγη αντιθέτων: το
φως - το σκοτάδι, το παχύ - το λεπτό, το ζεστό - το κρύο, το είναι - το μη
είναι. Θεωρούσε ότι ένας από τους πόλους της αντίφασης είναι θετικός
(το φωτεινό, το ζεστό, το λεπτό, το είναι), ο άλλος αρνητικός. Αυτός ο
διαχωρισμός σε πόλους, θετικό και αρνητικό, μπορεί να μας φανεί παι
δαριωδώς εύκολος. Εκτός από μία περίπτωση: τι είναι θετικό, το βάρος ή
η ελαφρότητα;

Ο Παρμενίδης απαντούσε: το ελαφρύ είναι θετικό, το βαρύ είναι αρνητικό.
Είχε δίκιο ή όχι; Ιδού η απορία. Ένα πράγμα είναι βέβαιο. Η

αντίφαση βαρύ-ελαφρύ είναι η πιο μυστηριώδης και η πιο διφορούμενη
απ' όλες τις αντιφάσεις.

το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε εδώ : Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι

Λεπτομέρεια

2010-08-02T11:28:00.000+03:00

Machinarium

2010-07-24T02:23:00.005+03:00

To Machinarium, της τσέχικης Amanita Design (Samorost), είναι ένα puzzle/adventure παιχνίδι, το οποίο αφηγείται την ιστορία ενός μικροκαμωμένου αλλά αξιολάτρευτου ανδροειδούς, το οποίο προσπαθεί να πάρει πισώ το κορίτσι του (!) από δύο «αλήτες-robots», τα οποία επιπλέον προκαλούν και πολλές συμφορές στους υπόλοιπους ήρωες του κόσμου του παιχνιδιού. ΑπλοΪκό, αλλά αρκεί για να δικαιολογήσει πλήρως την ομαλή μετάβαση από τον ένα κόσμο στον άλλον, τις αντιθέσεις και τις επαφές με άλλα ανδροειδή. Το παιχνίδι είναι καθαρόαιμο adventure, με την έννοια πως χρησιμοποιεί μια point ‘n’ click λογική επίλυσης γρίφων και πλοήγησης γενικότερα. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός πως από το παιχνίδι απουσιάζουν πλήρως οι διάλογοι, οι οποίοι αντικαθίστανται από «συννεφάκια σκέψης» (σε στυλ κομιξ), αλλά και μορφασμούς πάνω στα ρομποτς.

Από την άλλη πλευρά, οι γρίφοι αποτελούνται από μια σειρά τόσο εγκεφαλικών όσο και πρακτικών προβλημάτων. Για παράδειγμα, σε κάποια φάση θα χρειαστείτε μια ομπρέλα για να περάσετε κάτω από έναν σπασμένο σωλήνα, αλλά για να την πάρετε πρέπει να βοηθήσετε μια κυρία να βρει το σκύλο της κλπ. Οι γρίφοι είναι γενικώς δύσκολοι, σε επίπεδο ίσως υπερβολικό για τους αρχάριους παίκτες, αλλά «αφυπνιστικό» κατά μια έννοια για τους υπόλοιπους. Φυσικά, όπως σε κάθε adventure που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και στο Machinarium υπάρχουν hints, και μάλιστα δύο ειδών: το πρώτο σας λέει ποιος είναι ο γενικός στόχος, και το δεύτερο, αφού ολοκληρώσετε ένα mini-game, σας λέει επακριβώς ποιες πρέπει να είναι οι κινήσεις σας. Το συγκεκριμένο mini-game έχει χτιστεί μόνο και μόνο για να σας βοηθήσει να αποφύγετε τον πειρασμό του… κρυφοκοιτάγματος, καθώς η εμπειρία επίλυσης ενός γρίφου στο Machinarium είναι πραγματικά απολαυστική.

Το Machinarium γενικώς αναδύει μια μυστηριώδη αίσθηση όσον αφορά τον τεχνικό του τομέα. Αξίζει να σημειωθεί πως τα πάντα είναι σχεδιασμένα και ζωγραφισμένα στο χέρι, με αποτέλεσμα να μιλάμε για ένα σχεδόν αριστουργηματικό περιβάλλον χωρίς ασυνέχειες και κενά. Και ο παραμικρός χαρακτήρας αποπνέει με άνεση την υποτιθέμενη προσωπικότητα του, μόνο και μόνο από το σχεδιασμό και τους απλούς μορφασμούς του, ενώ σε γενικές γραμμές το όλο σύνολο ικανοποιεί ακόμα και αυτούς που έχουν συνηθήσει σε παραγωγές με υψηλότερο budget. Την περίσσεια συμπάθειά μου έχει κερδίσει και το soundtrack, το οποίο σας συντροφεύει καθ’ όλη την διάρκεια της περιπέτειάς σας με ήχους αργούς, μελαγχολικούς, αλλά και απίστευτα μελωδικούς. Τα ambient effects θα τα αποκαλούσα απλά ικανοποιητικά χωρίς να ξεχωρίζουν.

http://game20.gr/reviews/machinarium-review-7646/

A Change of seasons

2010-07-19T14:39:00.003+03:00

A Change Of Seasons

[Music by Dream Theater]
[Lyrics by Mike Portnoy]

[I. The Crimson Sunrise]

[Instrumental]

[II. Innocence]

I remember a time
My frail, virgin mind
Watched the crimson sunrise
Imagined what it might find
Life was filled with wonder
I felt the warm wind blow
I must explore the boundaries
Transcend the depth of winter's snow

Innocence caressing me
I never felt so young before
There was so much life in me
Still I longed to search for more

But those days are gone now
Changed like a leaf on a tree
Blown away forever
Into the cool autumn breeze
The snow has now fallen
And my sun's not so bright
I struggle to hold on
With the last of my might

In my den of inequity
Viciousness and subtlety
Struggle to ease the pain
Struggle to find the same

Ignorance surrounding me
I've never been so filled with fear
All my life's been drained from me
The end is drawing near...

[III. Carpe Diem]

"Carpe diem
Seize the day"

I'll always remember
The chill of November
The news of the fall
The sounds in the hall
The clock on the wall
Ticking away
"Seize the Day"
I heard him say
Life will not always be this way
Look around
Hear the sounds
Cherish your life
While you're still around

("Gather ye rosebuds while ye may)
(Old Time is still a-flying;)
(And this same flower that smiles today)
(Tomorrow will be dying")

We can learn
From the past
But those days
Are gone
We can hope
For the future
But there might not be one

The words stuck in my mind
Alive from what I've learned
I have to seize the day
To home I returned

Preparing for her flight
I held with all my might
Fearing my deepest fright
She walked into the night
She turned for one last look
She looked me in the eye
I said, "I Love You...
Good-bye"

("It's the most awful thing you'll ever hear")
("If you're lying to me...")
("Oh, you dearly love her")
("...just have to leave...)
(All our lives")
("Seize the day!")
("Something happened")
("Gather ye rosebuds while ye may")
("She was killed")

[IV. The Darkest Of Winters]

[Instrumental]

[V. Another World]

So far or so it seems
All is lost
With nothing fulfilled
Off the pages and the
T.V. screen
Another world
Where nothing's true

Tripping through
The life fantastic
Lose a step
And never get up
Left alone
With a cold blank stare
I feel like giving up

I was blinded by a paradise
Utopia high in the sky
A dream that only drowned me
Deep in sorrow, wondering why

Oh come let us adore him
Abuse and then ignore him
No matter what
Don't let him be
Let's feed upon his misery
Then string him up for all the world to see

I'm sick of all
Your hypocrites
Holding me at bay
And I don't need
Your sympathy
To get me through the day

Seasons change and so can I
Hold on Boy
No time to cry
Untie these strings
I'm climbing down
I won't let them push me away

Oh come let us adore him
Abuse and then ignore him
No matter what
Don't let him be
Let's feed upon
His misery
Now it's time for them
To deal with me

[VI. The Inevitable Summer]

[Instrumental]

[VII. The Crimson Sunset]

I'm much wiser now
A lifetime of memories
Run through my head
They taught me how
For better or worse
Alive or dead
I realize
There's no turning back
Life goes on
The offbeaten track

I sit down with my son
Set to see the Crimson Sunset
(Gather ye rosebuds while ye may)
Many years have come and gone
I've lived my life, but now must move on
(Gather ye rosebuds while ye may)
He's my only one
Now that my time has come
Now that my life is done
We look into the sun
"Seize the day
And don't you cry
Now it's time
To say good-bye
Even though
I'll be gone
I will live on
Live on"

Εξέλιξη

2010-06-19T11:58:00.005+03:00

Η εξέλιξη όπως την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι με αφήνει παγερά αδιάφορο. Ουσιαστικά μια τέτοιου είδους εξελικτική διαδικασία δεν υπακούει και δεν συμβαδίζει με τον ίδιο τον ορισμό της λέξης που περιγράφει το γεγονός, όπως εγώ τον καταλαβαίνω. Εξέλιξη δεν νοείται όταν δεν συντελείται κάποια αλλαγή. Η αλλαγή σε βελτιώνει, η αλλαγή είναι το δώρο, η επιβράβευση της αναζήτησης και της θέλησης να μεταμορφωθείς, να μετασχηματίσεις τα "συστατικά" από τα οποία αποτελείσαι, σαν να πρόκειται για μια ενεργοβόρα, ενδόθερμη χημική αντίδραση.

Η πρακτική εφαρμογή της πραγματικής αλλαγής είναι τόσο δύσκολη, που σε πλήθος περιπτώσεων μένει στα χαρτιά. Η ιδέα, σαν αρχική σύλληψη, είναι κάτι το μεγαλειώδες, και όπως όλα τα εγχειρήματα μεγάλων απαιτήσεων και προσδοκιών απαιτεί πολλαπλές επίπονες προσπάθειες και καλά μελετημένες ενέργειες από μέρους μας. Είναι με λίγα λόγια διαδικασία που σε εξαντλεί, αλλά δεν σε αποδυναμώνει! Αντιθέτως βγαίνεις από αυτήν πολύ πιο δυνατός, ατσαλωμένος.

Ο ύπνος δεν είναι τόσο "απαιτητικός". Ξαπλώνεις ανάσκελα, μπρούμυτα ή στο πλάι, αναλόγως με τις προτιμήσεις του καθενός, και αφήνεσαι στο πουθενά, στο άυλο να αιωρείσαι, λες και βρίσκεσαι μεσ' το νερό ή στην κοιλιά της μάνας σου, προτού ακόμη αντικρίσεις τον ήλιο για πρώτη φορά...

"Γιατί να μην κοιμάμαι λοιπόν; Ποιος ο λόγος να ξυπνήσω...;"

Ascension

2010-06-07T02:21:00.006+03:00

ASCENSION from chris lavelle on Vimeo.

Αλληλεπίδραση

2010-06-07T01:10:00.005+03:00

Waves from Daniel Palacios on Vimeo.

Η τέχνη στην διαφήμιση

2010-06-07T00:47:00.004+03:00

MOMENTOS from Nuno Rocha on Vimeo.

Γιατί δεν έχουμε δημοκρατία

2010-06-06T21:46:00.004+03:00

Άρθρο του Γιώργου Καισάριου, ανεξάρτητου αναλυτή και αρθρογράφου :

"Πολλοί αναγνώστες με έχουν ρωτήσει ,τι κατά την άποψη μου θα πρέπει να γίνει στη χώρα μας για να αποτραπούν τα χειρότερα. Εγώ θα προσθέσω τι θα πρέπει να γίνει για να πάμε και μπροστά.
Σήμερα θα ξεκινήσω μια σειρά από άρθρα που θα αναλύσουμε γιατί έχουμε τα προβλήματα που έχουμε και τι λύσεις υπάρχουν.
Υπόψη ότι και στα δύο αυτά ερωτήματα δεν έχει απαντήσει κανείς μέχρι σήμερα. Το μόνο που ακούμε και το μόνο που βλέπουμε τώρα και 30 χρόνια είναι πρόχειρες λύσεις στα προβλήματα, συνεχείς αλλαγές στους νόμους και στις διαδικασίες και πάνω από όλα πολιτικές φιλοσοφίες που δεν έχουν αποδώσει σε τίποτα.
Ειδικά για το τελευταίο, στην Ελλάδα οι πολιτικοί και τα κόμματα έχουν πείσει όλο τον κόσμο ότι οι λύσεις στα προβλήματα μας έχει σχέση με την φιλοσοφία της κάθε πολιτικής παράταξης και όχι με την επίλυση των προβλημάτων επί της ουσίας.
Χρόνια τώρα λέω ότι δεν έχουμε δημοκρατία στη χώρα μας. Σήμερα θα σας πώ το γιατί. Επίσης χρόνια λέω ότι δεν λειτουργεί η βουλή και σαν αποτέλεσμα, η βουλή δεν παράγει ούτε στο ελάχιστο νομοθετικό έργο. Τέλος θα σας εξηγήσω γιατί αυτά τα δύο είναι σημαντικά και γιατί ευθύνονται για όλα τα κακά αυτού του τόπου.
Όλα τα προβλήματα της Ελλάδος έχουν την ρίζα τους στο εξής:
• Δεν έχουμε δημοκρατία
• Δεν λειτουργεί η βουλή (το νομοθετικό σώμα)
• Τις αποφάσεις τις παίρνουν οι λιγότεροι άξιοι
Θα αναλύσω όλες αυτές τις παραμέτρους και στο τέλος θα καταλάβετε πως συνδέονται μεταξύ τους. Προς το παρόν απλά παρακολουθήστε τον συλλογισμό μου.
Για δεν έχουμε δημοκρατία
Δεν έχουμε διότι απλά δεν έχουμε το δικαίωμα να ψηφίσουμε αυτούς που θέλουμε στις εθνικές εκλογές.
Αυτό ακούγεται κάπως παράξενο αφού ψηφίζουμε βουλευτές με σταυρό σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, αλλά αναρωτηθήκατε ποτέ ποιούς ψηφίζουμε;
Ψηφίζουμε μεταξύ αυτών που μας λένε να ψηφίσουμε (αυτοί που είναι στην κλίκα). Δεν ψηφίζουμε κάποιον που έχει κοινή αποδοχή ή που, είναι το αποτέλεσμα μιας προκριματικής διαδικασίας (το να μπει κανείς στο ψηφοδέλτιο δεν είναι προϊόν ανταγωνισμού).
Για παράδειγμα, στις περασμένες εκλογές μπήκαν στην Ελληνική βουλή ηθοποιοί, τραγουδιστές, αθλητικοί παράγοντες, σύζυγοι γνωστών προσώπων χωρίς καμία προκριματική διαδικασία και χωρίς να ρωτηθούν οι πολίτες η και τα κομματικά μέλη αν ήθελαν αυτά τα πρόσωπα.
Αποκλειστικός γνώμονας για να μπει κάποιας στο ψηφοδέλτιο ήταν αν μπορούσε να πάρει ψήφους, διότι ήταν κάποιο πρόσωπο που γνώριζε ο κόσμος και όχι βάση ικανοτήτων.
Αν για παράδειγμα ήθελα εγώ να μπω στο ψηφοδέλτιο ενός κόμματος ….
• Θα έπρεπε να ήταν πολιτικός ο μπαμπάς μου (δεν έχει καμία σημασία αν ήμουν ένας απλός μαγαζάτορας που πουλάει ρούχα)
• Θα έπρεπε να είμαι ένα πολύ γνωστό πρόσωπο που γνωρίζει ο κόσμος (δεν έχει καμία σημασία αν ήμουν τραγουδιστής, δημοσιογράφος, παρουσιαστής ή πρωταθλητής στο τζούντο)
• Θα έπρεπε να έχω πολλά λεφτά για να δίνω στο κόμμα για να με αποδεχτούν σαν υποψήφιο
• Θα πρέπει να είμαι κάποιας συνδικαλιστής που επίσης μπορεί να πάρει ψήφους
Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι Έλληνες βουλευτές είναι καλοί και αξιοπρεπείς άνθρωποι, αλλά είμαι επίσης σίγουρος ότι υπάρχουν χιλιάδες πιο ικανοί άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα που θα μπορούσαν να γίνουν βουλευτές και που θα έκαναν καλύτερη δουλειά αν υπήρχε ένα ελεύθερο και αξιοκρατικό σύστημα ανταγωνισμού.
Άρα πρώτη παρατήρηση είναι ότι, ΔΕΝ εκλέγονται οι πιο ικανοί από τον Ελληνικό πληθυσμό. Επιπλέον, επειδή το σύστημα είναι αναξιοκρατικό, κανένας που πραγματικά αξίζει να διακριθεί δεν προσπαθεί, διότι δεν έχει σημασία τις προσόντα έχεις αλλά πόσο δημοφιλής είσαι στα τηλεοπτικά κανάλια!
Δεν λειτουργεί η Βουλή
Το δεύτερο πρόβλημα στο γιατί τίποτα δε λειτουργεί σε αυτή τη χώρα είναι ότι δεν λειτουργεί η βουλή και δεν υπάρχει διαχωρισμός των εξουσιών.
Στις σύγχρονες δημοκρατίες η γενική θεωρεία είναι η εξής:
Η νομοθετική εξουσία (βουλή) ψηφίζει νόμους, η εκτελεστική τις εκτελεί (δεν έχει επιλογή) και η δικαστική εξουσία προστατεύει το σύνταγμα και τους νόμους και μπορεί να επιβληθεί στην νομοθετική αλλά και στην εκτελεστική εξουσία.

Στην Ελλάδα όμως δεν έχουμε τίποτα τέτοιο. Στην Ελλάδα όλες τις εξουσίες τις έχει η εκάστοτε κυβέρνηση και στην ουσία κάνει κουμάντο. Αυτή αποφασίζει τι νόμους θέλει να βγάλει και αυτή τους ψηφίζει, διότι έχει υπό τον έλεγχό της την νομοθετική εξουσία.

Η δε δικαστική εξουσία είναι κατά το ήμισυ (αν όχι περισσότερο) υπό την επιρροή η τις διαταγές της εκτελεστικής εξουσίας και ουσιαστικά δεν μπορεί να της επιβληθεί παρά μόνο σε ελάχιστες εξαιρέσεις (πάρτε για παράδειγμα αυτά τα καραγκιοζλίκια με το Βατοπαίδιο που έγιναν πρόσφατα. Η δικαστική εξουσία ήταν παντελώς απούσα).
Στην Ελλάδα δηλαδή, η νομοθετική εξουσία δεν αποφασίζει για το τίποτα. Στην Ελλάδα η βουλή είναι σαν να μην υπάρχει και δεν έχει καμία σχεδόν επιρροή στην εκτελεστική εξουσία.
Στην θεωρία η βουλή κάνει κουμάντο, αλλά επί της ουσίας, η βουλή δεν κάνει τίποτα και δεν έχει καμία αρμοδιότητα.
Για παράδειγμα, τα τελευταία 50 χρόνια η βουλή κατάφερε να περάσει μόνο ένα νομοσχέδιο χωρίς αυτό να έχει την συγκατάθεση η να πηγάζει από την εκάστοτε κυβέρνηση (και μάλιστα δεν ήταν για κανένα σοβαρό θέμα, απλά δεν θυμάμαι το θέμα).
Γιατί δεν έχει εξουσία η βουλή;
Διότι απλά αυτοί που έφτιαξαν το σύνταγμα, αποφάσισαν ότι έτσι πρέπει να είναι, αναγκάζοντας την εκάστοτε κυβέρνηση (που μόλις πήρε τις εκλογές από τον λαό) να πάρει και την συγκατάθεση της βουλής (ψήφος εμπιστοσύνης) !!! Για να μπορεί δηλαδή να υφίσταται μια κυβέρνηση, θα πρέπει αναγκαστικά να έχει το 50+1 βουλευτών του συνόλου!!
Γιατί είναι χαζομάρα αυτό;
Διότι απλά κανένας βουλευτής (όπως στην τωρινή περίπτωση που η ΝΔ έχει πλειοψηφία μόνο με έναν βουλευτή) δεν θα καταψηφίσει κανένα νομοσχέδιο υπό την απειλή να πέσει η κυβέρνηση και να στιγματιστεί για πάντα και να τερματιστεί η πολιτική του καριέρα.
Δεν είναι όμως ο μόνος λόγος.
Το όλο σύστημα είναι αντισυνταγματικό εξ' ορισμού!
Ας δούμε τι λέει το σύνταγμα. Το σύνταγμα λέει ρητά και κατηγορηματικά ότι:

“http://www.lawyers.gr/Sintagma/meros3osinexia.htm
Άρθρο 60 : 1. Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση.
Άρθρο 61 : 1.Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων. “

Ερώτηση: Αφού ο βουλευτές έχουν το δικαίωμα της κατά συνείδησης ψήφου και δεν μπορούν να καταδιωχτούν από τον οιονδήποτε όταν ασκούν τα καθήκοντα τους, γιατί δεν το πράττουν;
Απάντηση: Διότι υπάρχουν τα πειθαρχικά των κομμάτων που, αν δεν κάνουν αυτό που θέλει η κλίκα, δεν θα ξαναβγούν βουλευτές και δεν θα τους πετάξουν και έξω από το κόμματος.

Άρα, η νομοθετική εξουσία δεν έχει καμία δύναμη, καμία αρμοδιότητα και καμία επιρροή στην εκτελεστική εξουσία. Έχουμε δηλαδή ένα είδος ολιγαρχίας, υπό την έννοια ότι κουμάντο κάνουν πάντα τα 10 πρωτοκλασάτα πρόσωπα του κάθε κόμμα.
Είπα πιο πάνω ότι το όλο σύστημα είναι αντισυνταγματικό. Ο λόγος είναι διότι εξορισμού, οι βουλευτές ούτε μπορούν να ψηφήσουν κατά συνείδηση και θα καταδιωχτούν αν δεν κάνουν αυτό που τους λέει η κομματική διοίκηση.
Ερώτηση: Σε ποιο δικαστήριο λοιπόν μπορώ εγώ να απευθυνθώ για να καταγγείλω τα πειθαρχικά των κομμάτων (και τις κομματικές διοικήσεις στο σύνολο), με σκοπό να αλλάξω το σύστημα έτσι ώστε οι βουλευτές να ψηφίζουν κατά συνείδηση, αφού πιστεύω ότι το όλο σύστημα είναι αντισυνταγματικό;
Απάντηση: Σε κανένα!
Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχει συνταγματικό δικαστήριο στην Ελλάδα και δεν μπορείς να προσφύγεις στα δικαστήρια χωρίς να έχεις θιχτεί.
Ο οιοσδήποτε άσχετος δικαστής (και υπάρχουν πάρα πολλοί) μπορεί να αποφασίσει για αν κάτι είναι συνταγματικό η όχι. Ακόμα και το νομικό συμβούλιο του κράτους δηλαδή (ένα παρακλάδι της εκτελεστικής εξουσίας), μπορεί να πάρει μια τέτοια απόφαση (Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει).
Αποτέλεσμα είναι ότι, κάτι που είναι οφθαλμοφανές αντισυνταγματικό (η απλά λάθος) παραμένει ως έχει, διότι κανένας δεν μπορεί να κάνει τίποτα, διότι έχουν φτιάξει τα δικαστήρια, τους νόμους και όλους τους θεσμούς ώστε έτσι ώστε να μην μπορεί κανένας να κάνει τίποτα.
Εν ολίγοις αγαπητέ αναγνώστη, ζούμε σε μια άκρως μη δημοκρατική χώρα δίχως δικλίδες ασφαλείας και διαχωρισμού των εξουσιών μεταξύ της εκτελεστής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. Επίσης ζούμε σε μια χώρα όπου κουμάντο κάνουν μια χούφτα ανθρώπων του ενός κόμματος η του άλλου.
Τι αλλαγές πρέπει να γίνουν
Σας είπα στην αρχή ότι θα σας πω τι φταίει αλλά και το τι πρέπει να γίνει. Σε αντίθεση με όλους τους βλάκες τους πολιτικούς σε αυτή τη χώρα που απλά καταγγέλλουν χωρίς να έχουν απάντηση, εγώ θα σας πω με πολύ απλά λόγια και σε πολύ λίγο χρόνο τι αλλαγές πρέπει να γίνουν για να αλλάξουν όλα αυτά.
Ανώτατο δικαστήριο
Καταργούμε τον σημερινό Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας και φτιάχνουμε ένα ανώτατο δικαστήριο που αποκλειστική αρμοδιότητα του είναι να ερμηνεύει το σύνταγμα.
Η θητεία των μελών θα είναι εφόρου ζωής και αναγκαστική αποχώρηση στα 70 χρόνια όπως είναι σήμερα. Επιλέγουμε για αυτό το δικαστήριο όποιο όνομα θέλουμε (για ιστορικούς λόγους μου αρέσει το όνομα Άρειος Πάγος).
Το δικαστήριο αυτό θα έχει μόνο 7 η 9 μέλη και θα αποφασίζει τι είναι και τι δεν είναι συνταγματικό, ακόμα να δεχτεί εισήγηση από ένα και μόνο αντίδικο.
Τρόπος εκλογής των βουλευτών
Ας πούμε ότι στο Περιστέρι εκλέγονται 4 βουλευτές. Άρα κάθε κόμμα θα πρέπει να παρουσιάσει 4 υποψήφιους. Ας πούμε επίσης ότι 60 άτομα θέλουν να γίνουν υποψήφιοι σε κάθε κόμμα
Πριν από τις εκλογές (ας πούμε 6 μήνες) τα κόμματα κάνουν προκριματικές εκλογές ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να γίνουν υποψήφιοι.
Μετά από μερικές επαναληπτικές εκλογές, αυτοί που πήραν τους περισσότερους ψήφους ανάμεσα στα μέλη των κομμάτων στο Περιστέρι, γίνονται υποψήφιοι.
Με αυτό τον τρόπο δεν έχει καμία επιρροή και παρέμβαση η κεντρική κομματική διοίκηση ούτε κανένας άλλος. Επίσης, για να γίνει κάποιος υποψήφιος, θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 5 χρόνια μόνιμος κάτοικος σε αυτή την περιοχή. Δεν θα μπορεί δηλαδή κάποιος που είναι κάτοικος Κηφισίας να γίνει Δήμαρχος Αθηναίων.
Εκτελεστική εξουσία
Καταργούμε τον σημερινό πρόεδρο της δημοκρατίας, καθώς είναι ένας άχρηστος και δαπανηρός θεσμός χωρίς καμία αρμοδιότητα, επιρροή αλλά και εξουσία.
Καταργούμε επίσης τον όρο πρωθυπουργός και τον αντικαθιστούμε με έναν πρόεδρο.
Ο πρόεδρος ψηφίζεται από τον λαό και η θητεία του θα έχει διάρκεια 4 χρόνια. Την ήμερα των εκλογών θα ψηφίζουμε για πρόεδρο και για την βουλή ξεχωριστά σε δυο διαφορετικά ψηφοδέλτια. Θα μπορεί κανείς να ψηφίσει για πρόεδρο κάποιον από το ένα κόμμα, αλλά τοπικό αντιπρόσωπο από άλλο κόμμα.
Ο πρόεδρος θα είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και θα είναι ο αρμόδιος για την εξωτερική πολιτική και την χάραξη της οικονομικής πολιτικής καθώς και θα εκτελεί τις αποφάσεις του νομοθετικού σώματος.
Δεν θα χρειάζεται καμία εμπιστοσύνη από την βουλή και θα έχει το δικαίωμα του βέτο. Αν όμως ένα νομοσχέδιο περάσει με το 66% των βολετών, τότε το βέτο αναιρείται.
Το εκλογικό σύστημα θα είναι 100% αναλογικό.
Ασυλία
Ούτε οι βουλευτές και ούτε ο πρόεδρος θα έχει ασυλία. Μοναδική εξαίρεση θα είναι ότι ο πρόεδρος δεν θα μπορεί να εκδιωχθεί για διοικητικά αδικήματα. Αν για παράδειγμα ο σκύλος του πρόεδρου βγει από το προεδρικό μέγαρο και πνίξει το γατάκι σας, τότε θα πρέπει να περιμένετε να περάσει η θητεία του για τον πάτε στα δικαστήρια.
Για ποινικά αδικήματα όμως θα μπορεί να διωθεί.
Η οργάνωση της βουλής
Το νομοθετικό σώμα θα αποτελείται από την βουλή των αντιπροσώπων και την γερουσία. Η βουλή των αντιπροσώπων θα έχει (ας πούμε) 150 βουλευτές με βάση τον πληθυσμό της χώρας και η γερουσία θα αποτελείται από 2 άτομα από κάθε νομό.
Οι βουλευτές μέσα από τις επιτροπές και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες της χώρας, θα συνεδριάζουν και θα φέρνουν νομοσχέδια στην ολομέλεια προς ψήφιση.
Πολλοί ίσως νομίζουνότι δεν θα μπορεί η βουλή να λειτουργήσει. Εδώ είναι που κάνουν λάθος, διότι από την στιγμή που ένας βουλευτής δεν θα απειλείται από τα κεντρικά όργανα του κόμματος, τότε θα έχει την δυνατότητα να πάρει αποφάσεις με βάση το τι θεώρει ωφέλιμο για τη χώρα παρά για το κόμμα.
Αποτέλεσμα θα είναι να βλέπουμε βουλευτές από διάφορα κόμματα να ψηφίζουν υπέρ ή κατά νομοσχεδίων της παράταξής τους, αλλά και να συνεννοούνται μεταξύ τους στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν προκειμένου να ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο από διαφορετικές παρατάξεις.
Αυτό το καραγκιοζλίκι που γίνεται σήμερα όπου, κάθε νομοσχέδιο καταψηφίζεται από το άλλο κόμμα θα πάψει να υπάρχει. Οι βουλευτές θα τα βρουν μεταξύ τους. Ο κάθε βουλευτής θα δώσει και θα πάρει και θα βρεθεί η χρυσή τομή σε κάθε νομοσχέδιο. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία και όχι με απειλές και δικτατορικές τακτικές όπως σήμερα.
Σύνταγμα
Τώρα για να γίνουν όλα αυτά θα πρέπει να αλλάξει ριζικά το σύνταγμα. Σύμφωνα με το υφιστάμενο καθεστώς, θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να μπορεί αν γίνει κάτι τέτοιο.
Προσωπικά εκτιμώ ότι το σύνταγμα μπορεί να αλλαχτεί μέσα σε μια βραδιά αν το θέλουμε και δεν θα χρειαστούν να περάσουν πολλά χρόνια.
Αυτό που θα σας πω το έχω συζητήσει με πολλούς νομικούς. Αν και όλοι θεωρούν όλα αυτά που θα σας πω όνειρο εκτός πραγματικότητας για τα Ελληνικά δεδομένα, εντούτοις, κανένας δεν μου έχει πει ότι η αλλαγή του συντάγματος με τον τρόπο που θα σας πω δεν μπορεί να γίνει.

“http://www.lawyers.gr/Sintagma/meros1o.htm
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.”

Αφού όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, τότε η εξουσία που εμπεριέχεται στο σύνταγμα επίσης πηγάζει από τον λαό. Άρα ο λαός μπορεί με ένα δημοψήφισμα να το αλλάξει. Ναι μεν μπορεί και η βουλή να αλλάζει το σύνταγμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί το σύνταγμα να αλλάξει με ένα δημοψήφισμα.
Ακόμα και αν υπάρχουν ορισμένοι που θεωρούν ότι δεν είναι έτσι, ποιο δικαστήριο θα πει ότι δεν μπορεί το σύνταγμα να αλλάξει με αυτό τον τρόπο αν το σύνολο του πολιτικού κόσμου το θέλει;
Άρα, για να αλλάξει το σύνταγμα, θα μπορούσε να γίνει η εξής διαδικασία.
• Κάνουμε ένα δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός αν θέλει να γίνουν αλλαγές στο σύνταγμα με δημοψήφισμα
• Εφόσον περάσουν μερικοί μήνες και καταλήξουν όλα τα κόμματα σε ένα σύνταγμα, τότε κάνουμε ένα δεύτερο δημοψήφισμα για να επικυρωθούν αυτές τις αλλαγές.

• Στη συνέχεια γίνονται εκλογές και τίθεται σε εφαρμογή το καινούργιο σύνταγμα.
Άρα αν θέλουμε, μπορούμε να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές σε πολύ λίγο χρόνο.
Κατάληξη
Σε αυτό το άρθρο σας ανέλυσα το γιατί δεν έχουμε δημοκρατία, γιατί δεν λειτουργεί η βουλή και οι θεσμοί και τι αλλαγές πρέπει να γίνουν.
Για να υπάρχει δημοκρατία, οικονομική ελευθερία, αποτελεσματική αγορά και ευημερία, θα πρέπει να κυριαρχεί η αξιοκρατία και να λειτουργούν οι θεσμοί.
Για να γίνουν τα παραπάνω, θα πρέπει ο νομοθέτης να είναι ανεξάρτητος.
Ο λόγος που δεν πάει τίποτα μπροστά σε αυτή τη χώρα είναι διότι δεν έχουμε αξιοκρατία και δεν υπάρχει διαχωρισμός των εξουσιών. Ο λόγος αυτός είναι διότι δεν λειτουργεί η βουλή.
Ο λόγος που δεν λειτουργεί η βουλή είναι διότι η εκτελεστική εξουσία (το εκάστοτε κόμμα στην εξουσία) έχει όλη τη δύναμη.
Ο λόγος για αυτό είναι διότι κάνουν κουμάντο μια χούφτα από ανθρώπους, που ανεβήκαν στην εξουσία χωρίς δημοκρατικές και αξιοκρατικές διαδικασίες.
Άρα όσο αναφορά το τι θα πρέπει να γίνει, το πρώτο πράγμα είναι ότι θα πρέπει να αλλάξει το σύνταγμα και το πολιτικό οργανόγραμμα τη χώρας μας.
Διότι αν δεν το γνωρίζετε, η δημοκρατία επηρεάζει τον βαθμό της οικονομικής ανεξαρτησίας των πολιτών και οι θεσμοί επηρεάζουν την επίδοση της οικονομίας.
Επίσης αν δεν το γνωρίζετε, η Ελλάδα έχει τους χαμηλότερους βυθούς όσο αναφορά τις δημοκρατικές διαδικασίες, την οικονομική ελευθερία και βέβαια είμαστε πρώτοι στη διαφθορά.
Όλα αυτά έχουν σχέση μεταξύ τους. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά χωρίς αξιοκρατικές διαδικασίες και χωρίς διαχωρισμό των εξουσιών.
Σε αυτό το άρθρο σας αναρίθμησα τι αλλαγές θα πρέπει να γίνουν σε επίπεδο συντάγματος, βουλής και κράτους για να πάμε μπροστά. Στα επόμενα δυο άρθρα θα αναλύσω την κρατική μηχανή και τις οικονομικές αλλαγές που θα πρέπει να γίνουν."

πηγή : http://sindagmatiki-anatheorisi.blogspot.com/

Συνέντευξη - Κική δημουλά

2010-06-06T21:32:00.000+03:00

Ανέκδοτο

2010-06-06T21:14:00.002+03:00

Ήταν ένα πολύ ωραίο ζευγάρι. Η γυναίκα γύρω στα 32, όμορφη, ψηλή πραγματική καλλονή. Κι ο άντρας πολύ εμφανίσιμος, γύρω στα 37.

Το ζευγάρι έπαιζε γκολφ σε μια περιοχή με πολύ ακριβά σπίτια. Κατά λάθος ρίχνει η γυναίκα μια στην μπάλα και σπάει την πολύ ακριβή τζαμαρία μιας βίλας.

Το ζευγάρι μπαίνει μέσα για να ζητήσει συγνώμη. Μέσα στο σπίτι βλέπει ένα περίεργο τύπο, μαυριδερό με ανατολίτικα χαρακτηριστικά και ντύσιμο. Λίγο πιο κει ήταν ένα παλιό περσικό βάζο σπασμένο..

- Χίλια συγνώμη, λέει το ζευγάρι. Θα θέλαμε να σας αποζημιώσου με για το τζάμι και το βάζο που σπάσαμε.

- Κάθε άλλο, λέει με ενθουσιασμό ο περίεργος οικοδεσπότης. Δεν είμαι άνθρωπος. Είμαι τζίνι. Ήμουν 2000 χρόνια φυλακισμένος στο βάζο που σπάσατε. Και για να σας δείξω την ευγνωμοσύνη μου που με ελευθερώσατε θα σας δώσω υγεία και θα πραγματοποιήσω και από μια ευχή στον καθένα σας.

Ο άντρας το σκέφτεται και ζητάει να έχει εισόδημα 30 εκατομμύρια το μήνα.

- Αυτό είναι εύκολο, λέει το τζίνι. Μουρμουρίζει κάτι περίεργες λέξεις και τσουπ η ευχή εκπληρώνεται. Κάθε μήνα θα έχεις 30 εκατομμύρια στον τραπεζικό σου λογαριασμό, λέει το τζίνι στον άντρα.

Έρχεται η σειρά της γυναίκας. Το σκέφτεται και ζητάει μια βίλα σε κάθε πόλη της γης. Το τζίνι βρήκε και αυτή την ευχή εύκολη. Μουρμούρισε πάλι κάτι λόγια και της λέει:

- Και η δική σου ευχή εκπληρώθηκε. Έχεις από μια υπερπολυτελή βίλα σε κάθε πόλη της γης.

Το ζευγάρι ευχαρίστησε και έκανε να φύγει.

- Μια στιγμή, είπε το τζίνι. Θα ήθελα να σας ζητήσω και εγώ μια χάρη. Έχω να κάνω έρωτα με γυναίκα 2000 χρόνια. Θα ήθελα, φίλε, να πάω με τη γυναίκα σου. Αν θέλετε και οι 2 φυσικά, είπε με ψιλοαυστηρό ύφος. Το ζευγάρι έκανε μια μίνι σύσκεψη.

- «Έχουμε την υγεία μας έχουμε και πλούτη. Μπροστά σε αυτά τι πειράζει να του κάνουμε τη χάρη;»

«Άσε που διαφορετικά μπορεί να αγριέψει και να χάσουμε ότι μας έδωσε. Η αγάπη μας δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Μετά θα ζήσουμε για πάντα ευτυχισμένοι», συμφώνησαν και οι δύο.

Η γυναίκα μπήκε στο δωμάτιο με το τζίνι. Βγάλανε τα μάτια τους. Όλο το κάμα σούτρα εφάρμοσαν. Μετά από 2 ώρες αχαλίνωτου σεξ, άραξαν να κάνουν ένα τσιγάρο. Το τζίνι λοιπόν τη ρώτησε:

- Αλήθεια πόσο χρονών είστε εσύ και ο άντρας σου;
- 32 εγώ και 37 εκείνος, απάντησε η γυναίκα.

- Καλά και πιστεύετε ακόμα στα τζίνι..;

Apokalipsi Gr

Περί Δημoκρατίας

2010-06-06T13:00:00.004+03:00

Ουμπέρτο Έκο :

Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει.
Δημοκρατία δεν σημαίνει ότι η μειοψηφία έχει άδικο. Σημαίνει πως, ενώ σέβεται την κυβερνητική πλειοψηφία, υψώνει δυνατά την φωνή της κάθε φορά που νομίζει ότι η πλειοψηφία έχει άδικο (ή ακόμη χειρότερα όταν αντιτίθεται στους νόμους, την ηθική και τις αρχές της δημοκρατίας), και οφείλει να το πράττει δυναμικά, γιατί αυτή είναι η εντολή των πολιτών. Όταν η πλειοψηφία υποστηρίζει ότι έχει δίκιο και η μειοψηφία δεν αντιδράει, τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο.

Τελικά μας παρακινεί το χρήμα;

2010-06-06T01:52:00.001+03:00

Αίσθηση του χρόνου

2010-06-06T01:16:00.001+03:00

Χρώματα

2010-06-05T17:38:00.003+03:00

Ο κόσμος των ειδήσεων

2010-06-05T17:32:00.005+03:00

Ένας καταιγισμός μηνυμάτων και συμβάντων σε καθημερινή βάση από τα δελτία ειδήσεων και τα ειδησιογραφικά σάιτ, τις εφημερίδες και τις ραδιοφωνικές εκπομπές σε πνίγει, σου δένει κόμπο το στομάχι, σε κάνει να γελάς, να κλαις, να προβληματίζεσαι. Ο ρυθμός όμως με τον οποίο εναλλάσσονται όλα αυτά τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι αντιδράσεις σου, είναι τόσο γρήγορος, τόσο εξουθενωτικός, που το κάθε ένα ξεχωριστό μήνυμα που λαμβάνεις, προστίθεται σε έναν τεράστιο λόφο γεγονότων, που αντικρίζοντάς τον από μακριά τρομάζεις! Δεν δύνασαι πλέον να διαχειριστείς την κατάσταση, να προλάβεις να αποκωδικοποιήσεις το μήνυμα, αγχώνεσαι και το αφήνεις στην άκρη. Πάει πέρασε λοιπόν και χάθηκε λίγα δευτερόλεπτα μετά την παρουσίαση του!! Στόχος πλέον είναι η συνεχής τροφοδότηση και η συνεχής αναζήτηση νέων ειδήσεων, αδιαφορώντας για το είδος τους ή την σημαντικότητα τους. Φόνοι, πυρκαγιές, γενοκτονίες, ο χωρισμός μιας παρουσιάστριας, τα μπάνια του καλοκαιριού, η πτώχευση, το χρέος, τα σπρέντ, οι τόκοι και τα δάνεια, η πείνα, η φτώχεια και η χλιδή, όλα βρασμένα στο ίδιο τσουκάλι, στο ίδιο νερό, με τα ίδια λαχανικά, τα ίδια μπαχαρικά, λες και το κρέας το τρώμε μαζί με το ψάρι, ή το παγωτό παράλληλα με σουτζουκάκια...

Μην τολμήσετε να σκεφτείτε αυτό που μόλις είδατε η διαβάσατε αν είναι αλήθεια, ή αν αξίζει, σας προλαβαίνουμε εμείς με το επόμενο, ένας σεισμός συνέβη στην άλλη πλευρά του ημισφαιρίου, 20000 οι νεκροί, παιδιά μικρά, μανάδες, ξεκληρισμένες οικογένειες, κλάψτε ωρέ τι κάθεστε!!! Πεθαίνει κόσμος ΔΕΝ ακούτε!!

Αποχαύνωση και ζάλη, κρίση κρίσεως μεγάλη...Κριτικό πνεύμα αθάνατο...δεν είσαι...πάει μας άφησες...

Φυσικό επακόλουθο της παραπάνω κατάστασης είναι ο υποβιβασμός της αξίας του κάθε γεγονότος, άλλες φορές εσκεμμένα άλλες τυχαία. Ο ρόλος του δημοσιογράφου βασικότατος και η πένα του ή τα λόγια του βαριά. Και κάπου εδώ εμφανίζεται και ο "μύθος της αντικειμενικότητας" της είδησης, φράση που χρησιμοποίησε ο Ουμπέρτο Έκο σε ένα από τα άρθρα του για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στο βιβλίο "Η Σημειολογία στην καθημερινή ζωή" το οποίο αποτελεί μια συλλογή αρθρογραφήσεων του σε περιοδικά και εφημερίδες. Χαρακτηριστικά αναφέρει πως "μιλώντας για τον "μύθο της αντικειμενικότητας", εννοούσα ότι μια είδηση τη δίνουμε πάντα αφού πρώτα την ερμηνεύσουμε, ακόμη και μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι την διαλέγουμε ανάμεσα σε πολλές άλλες. Επίσης μια εφημερίδα παίρνει μορφή με τους τίτλους, με το μέγεθός τους και το χαρακτήρα τους, με τη σελιδοποίηση και το μάκρος των άρθρων, με την τοποθέτηση τους σε μια σελίδα μάλλον παρά σε μιαν άλλη, με τα χρώματα, αν υπάρχουν, και με τόσα άλλα πράγματα. Με καθένα από αυτά τα στοιχεία έχουμε και μία επέμβαση του υποκειμενικού παράγοντα." Ενώ σε ένα άλλο σημείο εξηγεί πως "Ο δημοσιογράφος δεν έχει το χρέος να είναι αντικειμενικός. Έχει το χρέος να παίζει τον ρόλο του μάρτυρα. Πρέπει να λέει ό,τι ξέρει και πρέπει (αφού, για παράδειγμα, εκθέσει τις απόψεις και των δύο μερών που έχουν εμπλακεί σε μία διαμάχη) να λέει ποια είναι η δική του γνώμη."

Λειτουργώντας λοιπόν ο εκάστοτε δημοσιογράφος κατ' αυτόν τον τρόπο δίνει στον αναγνώστη ή τηλεθεατή το περιθώριο και τα εφόδια να κρίνει την είδηση που μόλις του παρουσίασε. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων βέβαια εννοείται πως δεν συμβαίνει αυτό, χωρίς βέβαια να είναι αυτό το ανησυχητικό. Όπως ανέφερα παραπάνω το πρόβλημα εντοπίζεται στην πλήρη απουσία κριτικής σκέψης και στην εύκολη κατάποση των όσων μας σερβίρουν, κρατώντας ουσιαστικά τον περισσότερο κόσμο σε μια κατάσταση ύπνωσης.

Η αλλαγή αυτής της παγιωμένης κατάστασης έχει αρχίσει να συντελείται κυρίως μέσω του διαδικτύου, όπου μπορούν να εκτεθούν απόψεις και ιδέες χωρίς κανένα φιλτράρισμα, φιλτράρισμα που θα προσπαθήσουν να το εφαρμόσουν και εδώ, και έχουν ξεκινήσει ήδη, πολύ δύσκολα όμως θα το καταφέρουν.

Όσα περισσότερα ανοιχτά, ελεύθερα, μη υποκινούμενα μυαλά υπάρξουν, τόσο γρηγορότερα θα βγούμε από τον βούρκο των πετρελαιοκηλίδων, της μίζας, της υπερκατανάλωσης, των διαφημίσεων, της πολτοποίησης του εγκεφάλου μας, των πρέπει και των μη, της προπαγάνδας και της χειραγώγησης, του πλαστού και του ψέματος, της μη ύπαρξης.... και θα βουτήξουμε στα καταγάλανα και δροσερά νερά των αγαπημένων μας και του εαυτού μας, βάλσαμο στις μέρες "καύσωνα" που ζούμε...

Abstract

2010-06-05T17:04:00.003+03:00

dust breedings from goaj on Vimeo.

Υπερθέρμανση του πλανήτη

2010-06-04T22:11:00.004+03:00

The Great Global Warming Swindle [Greek Subtitles] from Zeitgeist Greece on Vimeo.

Το Άρωμα

2010-06-04T01:53:00.003+03:00

"Ένα τρομακτικό παραμύθι; - Ένα φιλοσοφικό θρίλερ; - Μια ερωτική φαντασία; Για τον Ζαν-Μπατίστ Γκρενούιγ, τον σκοτεινό ήρωα, μαθαίνουμε μόνο πως γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1738 στο Παρίσι, ανάμεσα στα σκουπίδια της αγοράς με δυο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αυτός που τρομάζει τους πάντες με την παντελή έλλειψη κάθε μυρωδιάς έχει την πιο ευαίσθητη μύτη του κόσμου. Καταγράφει στην ατελείωτη τράπεζα της μνήμης του όλες τις μυρωδιές που συναντά στο δρόμο του, και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορεί να ανακαλέσει κάθε στιγμή εκείνη που θα διαλέξει. Η μακριά πορεία του στο βασίλειο των οσμών θα τον οδηγήσει από το εργαστήριο του αρωματοποιού στη θέση του ημίθεου που παρασύρει τα πλήθη με μοναδικό όπλο το ύψιστο και συγκλονιστικότερο άρωμα που υπάρχει. Αυτό της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ΑΡΩΜΑ λογοτεχνίας που διαρκεί ... Πολλαπλές ανατυπώσεις και χιλιάδες αντίτυπα από ένα βιβλίο που συγκλονίζει!"

Το συγκεκριμένο εξώφυλλο ανήκει στην συλλεκτική έκδοση που κυκλοφορεί σε αρκετά προσιτή τιμή σε γνωστά βιβλιοπωλεία. Το προτείνω ανεπιφύλακτα...

Madrugada - The Kids Are On High Street

2010-06-04T01:24:00.001+03:00

Φύση

2010-05-28T18:06:00.003+03:00

Within Temptation - Memories

2010-05-27T03:11:00.003+03:00

Καταναλωτισμός

2010-05-27T01:35:00.014+03:00

Στο άρθρο που ακολουθεί, ο Σκεύος Παπαιωάννου (Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης) περιγράφει πολύ περιεκτικά τον συνεχή αγώνα των σημερινών ανθρώπων για την παραγωγή του τίποτα.

Καταναλωτισμός

Γιατί καταναλώνουμε και με ποιους τρόπους;

Ποιοι παράγοντες μορφοποιούν και καθορίζουν τις επιλογές και τις δράσεις μας;

Πώς μπορούμε σήμερα να υποστηρίξουμε και να διευκολύνουμε εναλλακτικές, αειφόρες συμπεριφορές και τρόπο ζωής ;

Κατ' αρχήν τι είναι ανάγκη;
Για να ορίσουμε την ανάγκη θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο τι είναι ο άνθρωπος.

Ο άνθρωπος πέρα από βιολογικό ον, είναι κοινωνικό, πολιτιστικό, πολιτικό, συναισθηματικό, αισθητικό και λογικό ον (λογικό με την έννοια ότι διαθέτει λόγο και γλώσσα και επομένως έχει δυνάμει την ικανότητα ανα-στοχασμού και επικοινωνίας).
Οι ανθρώπινες ανάγκες δεν μπορεί επομένως παρά να αφορούν όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ανθρώπου: ανάγκες βιολογικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές, συναισθηματικές, αισθητικές καθώς και ανάγκες που αφορούν στην ανάπτυξη του λόγου και της γλώσσας και διαμέσου αυτών της επικοινωνίας. Εάν αυτό είναι έτσι, τότε για την ολοκλήρωση του ανθρώπου θα πρέπει να ικανοποιούνται όλες αυτές οι ανάγκες.
Η ανάγκη, η οποιαδήποτε ανάγκη, έχει μια ιστορική, κοινωνική, ταξική, γεωγραφική, φυλετική και πολιτιστική διάσταση η οποία επηρεάζει το επίπεδο, το περιεχόμενο, το είδος, την ένταση, την ιεράρχηση, τον τρόπο, αλλά και την σημασία ικανοποίησης των αναγκών. Μπορεί δηλαδή όλοι οι άνθρωποι, ως άνθρωποι να έχουν παντού ανάγκες που εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες, αλλά αυτές διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, από κοινωνία σε κοινωνία, από πολιτισμό σε πολιτισμό, από κοινωνική τάξη σε κοινωνική τάξη, από φύλο σε φύλο, από περιοχή σε περιοχή, από ιστορική περίοδο σε ιστορική περίοδο.
Οι ανάγκες διακρίνονται σε εμφανείς, ενεργοποιημένες ανάγκες και επομένως τέτοιων που μπορούν να εκφραστούν και σε αφανείς, λανθάνουσες ανάγκες, δηλαδή τέτοιων που δεν εκφράζονται και δεν ενεργοποιούνται είτε γιατί οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν, είτε επειδή υπάρχουν ανικανοποίητες ανάγκες πιο βασικές και πιο επείγουσες, είτε γιατί δεν έχουν αναπτυχθεί, δεν έχουν ενεργοποιηθεί, λόγω μιας περιοριστικής κοινωνικοποίησης. Ειδικά αυτές οι τελευταίες αποτελούν το κύριο ενδιαφέρον της διαφήμισης, αλλά και άλλων μηχανισμών επιρροής και διαμόρφωσης αναγκών για διαφόρους λόγους.
Ο καταναλωτισμός εννοεί μια στάση ζωής προσανατολισμένης προς την κατανάλωση οποιουδήποτε προϊόντος ή υπηρεσιών χωρίς αυτό να αποσκοπεί στην ικανοποίηση μιας πραγματικής ανάγκης και χωρίς η κατανάλωση και η ικανοποίηση να αφορά το περιεχόμενο ή την αξία χρήσης, αλλά περισσότερο τη συμβολική αξία, η κατανάλωση ως αυτοσκοπός. Αυτό δεν αφορά μόνο προϊόντα υλικά, αλλά και πολιτιστικά και πνευματικά. Με άλλα λόγια είναι μια σχέση που αναφέρεται στον τύπο και όχι στην ουσία, γίνεται για το θεαθήναι και όχι για το είναι, αφορά στην κατοχή και όχι στη χρήση. Ο καταναλωτισμός είναι υποκατάστατο ενός ουσιαστικού, δημιουργικού βίου, ενός βίου με νόημα.

Στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας προέκυψε μια οργάνωση της κοινωνίας στην οποία όχι μόνο το νόημα ζωής, αλλά και όλες οι ανθρώπινες αξίες και στόχοι περιορίστηκαν ασφυκτικά, αλλοιώθηκαν ως προς το περιεχόμενό τους, εμπορευματοποιήθηκαν και η ικανοποίησή τους μετατέθηκε, προσανατολίστηκε προς υλικά μέσα και φτηνές απολαύσεις, οι οποίες ωστόσο έχουν ένα πλεονέκτημα είναι χειροπιαστές και εμπορεύσιμες. Η έμφαση δίδεται στο να έχεις και όχι στο να είσαι. Η απόλυτη κυριαρχία της αγοράς και του οικονομικού κέρδους και συμφέροντος, υποστηριζόμενη από αντίστοιχες ιδεολογίες νέο-φιλελεύθερης χροιάς, που προωθούν την υπονόμευση της πολιτικής, των κοινωνικών συλλογικών θεσμών της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, της άσκησης λόγω και έργω κριτικής και απονομιμοποιούν και καταστέλλουν οποιαδήποτε μορφή και προσπάθεια αντίστασης, ανυπακοής και αμφισβήτησης εκ μέρους της κοινωνίας των πολιτών, οδηγεί σε φαινόμενα ανορθολογικά και αντιπαραγωγικά προς την κατεύθυνση εγκαθίδρυσης μιας κοινωνίας που να αντιστοιχεί στις αξίες και τους στόχους των ανθρώπων.
Στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες οι διάφορες δραστηριότητες των ανθρώπων έχουν κατακερματιστεί, αυτονομηθεί και απαλλαγεί από χαρακτηριστικά και αξίες που κανονικά ενυπάρχουν σε όλες τις δραστηριότητες, όπως η πολιτιστική, αισθητική, κοινωνική και επικοινωνιακή διάσταση. Προσφέρονται ωστόσο με τη μορφή προϊόντων προς πώληση στην αγορά και υποτίθεται ότι η αλλοτριωμένη εργασία θα εξασφαλίζει τα μέσα και τη δυνατότητα ικανοποίησης αυτών των αναγκών διαμέσου της αγοράς και κατανάλωσης. Οι διαδικασίες αυτές οδήγησαν στην ανάδειξη μιας εγωιστικής ατομικότητας, ναρκισσισμού και στην εδραίωση μιας αντίληψης ότι ο καθένας μπορεί να τα καταφέρει μόνος του και ότι διαμέσου της κατανάλωσης θα βρει το νόημα της ζωής. Αυτό ενισχύει την κυρίαρχη στάση της επιδίωξης του εγωιστικού ατομικού συμφέροντος και κατά συνέπεια ακυρώνει την ανάγκη
Καταναλωτισμός και Έλληνες:
Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι στην περίπτωσή μας παίζουν καθοριστικό ρόλο και κάποια συγκεκριμένα γεγονότα, που συνδέονται άμεσα με το στάδιο εξέλιξης και ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας. Οι εμπειρίες των κακουχιών, της στέρησης και της φτώχειας είναι ακόμη διάχυτες σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και ειδικότερα σε αυτό που γεννήθηκε κατά το μεσοπόλεμο και εντεύθεν μέχρι και στις αρχές της δεκαετίας του ΄70. Σημαντικό ρόλο εξάλλου στο φαινόμενο του καταναλωτισμού θα πρέπει να παίζει το γεγονός της εξαρτημένης ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας, η οποία εκτός των άλλων συμβάλλει στη ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής, αλλά και της κατανάλωσης.
Ο καταναλωτισμός είναι βασικός όρος επιβίωσης και εξέλιξης του καπιταλιστικού συστήματος. Από την κλασική πολιτική οικονομία γνωρίζουμε ότι οι βασικοί παράγοντες της παραγωγής είναι η φύση, το κεφάλαιο και η εργατική δύναμη. Το κεφάλαιο έχει ωστόσο επικρατήσει κατά κράτος και επιβάλλει λογικές που εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο τα δικά του συμφέροντα, δηλαδή το κέρδος. Η λογική αυτή βασίζεται σε κάποιες θεμελιώδεις παραδοχές για το κεφάλαιο:

Η φύση είναι ανεξάντλητη.
Η εργατική δύναμη είναι ευέλικτη και μπορεί να υποκαθίσταται από την ανάπτυξη της τεχνολογίας.
Η κατανάλωση είναι η κινητήρια δύναμη της αγοράς και της οικονομίας και μπορεί να αναπτύσσεται στο διηνεκές.

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι και οι τρεις αυτές παραδοχές έχουν αποδειχθεί ιστορικά λανθασμένες παρατηρούμε καθημερινά ότι το κεφάλαιο, συνεπικουρούμενο από την κυρίαρχη πολιτική και το κράτος συνεχίζει να αγνοεί αυτή την πλάνη και προσπαθεί με διαφόρους τρόπους να την επιβάλει. Η φύση έχει φτάσει στα όριά της, εάν δεν τα έχει υπερβεί, η ευελιξία του εργατικού δυναμικού και η υποκατάστασή του από την τεχνολογία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και η κατανάλωση έχει αναβιβαστεί στον ύψιστο σκοπό της ζωής. Εδώ βέβαια φαίνεται μια κραυγαλέα αντίφαση αυτού του καπιταλιστικού τρόπου σκέψης:

Πως θα αυξάνεται η κατανάλωση, όταν πάρα πολλοί άνθρωποι είναι άνεργοι και ταυτόχρονα αυξάνονται οι τιμές; Εδώ βέβαια προσφέρει η διαφήμιση, η εφαρμογή διαφόρων μεθόδων διαμόρφωσης αναγκών και επιθυμιών και τα μέσα, που ζουν από τη διαφήμιση, ένα σημαντικό ρόλο, Όσο όμως η κατανάλωση ως δυνατότητα ή ως φαντασιακή προοπτική πείθει, λειτουργεί υπέρ της διατήρησης αυτής της αντιφατικής λογικής και της συσσώρευσης κέρδους και κατά της προοπτικής δημιουργίας μιας πραγματικά ανθρώπινης κοινωνίας.
Η εντατικοποίηση των ρυθμών της ζωής είναι ένα ενδογενές δομικό στοιχείο της νέας φάσης εξέλιξης της κοινωνικής κατάστασης. Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο πολλά. Αυτό είναι συνυφασμένο με την καταναλωτική λογική, η οποία αντανακλάται σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής. Από όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες αφαιρείται το στοιχείο της συνειδητής συμμετοχής με μια διαδικασία ταύτισης, ανα-στοχασμού, απόλαυσης. Όλα γίνονται μιας χρήσης: προϊόντα, υπηρεσίες, σχέσεις, συναισθήματα, άγχος, τρέξιμο, έλλειψη χρόνου, πολλές ώρες εργασίας, ελάχιστος προσωπικός χρόνος. Η στάση, η παύση, η ηρεμία, ο συλλογισμός, ο ανα-στοχασμός, το ενδιαφέρον για τον άλλο, για τα κοινά, όχι μόνο δεν θεωρούνται παραγωγικά και αποτελεσματικά, αλλά αντίθετα μάλιστα εμποδίζουν "την πρόοδο και την ανάπτυξη".
Η έννοια του υπερκαταναλωτισμού, ως έννοια που θέλει να χαρακτηρίσει τη σημερινή κατάσταση στις αναπτυγμένες κοινωνίες, είναι παραπλανητική. Η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτές τις κοινωνίες δεν έχει τα μέσα για υπερκατανάλωση και ένα μεγάλο μέρος, όπως οι άνεργοι και οι φτωχοί, δεν έχουν καν τη δυνατότητα ενός ελάχιστου κατανάλωσης για επιβίωση. Αυτό που έχει ωστόσο σημασία είναι το ιδεολογικό και συμβολικό φορτίο που αποδίδεται στην υπερ-κατανάλωση. Όπως ήδη αναφέραμε πιο πάνω αυτό που είναι ιδιαίτερα σημαντικό είναι πως η αντίληψη αυτή σηματοδοτεί μια μετατόπιση των αξιών και των στόχων των ανθρώπων, όπου η κατανάλωση αναβιβάζεται σε ύψιστο σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης και ολοκλήρωσης, σε ένα είδος ολοκληρωτισμού, με όλες τις συνέπειες για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες μας. Η ευθύνη γι αυτό όπως και για κάθε κοινωνικό φαινόμενο θα μπορούσε να μετατεθεί και να κατανεμηθεί ισομερώς σε όλα τα μέλη της κοινωνίας, όπως δυστυχώς συνηθίζεται. Μια τέτοια άποψη όμως παραγνωρίζει το γεγονός της ιστορικής γένεσης των κοινωνικών σχέσεων εξουσίας, εκμετάλλευσης, κυριαρχίας, συμφερόντων, κοινωνικών τάξεων και την απορρέουσα από αυτές άνιση κατανομή της ισχύος και της δυνατότητας παρέμβασης και συμμετοχής στο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι. Η αντίσταση και η κριτική επομένως ενάντια σε τέτοια φαινόμενα, ατομικά, αλλά κύρια συλλογικά, είναι καθήκον και υποχρέωση των πολιτών και ιδιαίτερα αυτών που διαθέτουν συνείδηση και "κοινωνικό-πολιτικό κουράγιο".

ΛΥΣΗ
Η σημερινή κοινωνία διαθέτει όλες τις υλικές και άυλες δυνάμεις για να δημιουργήσει ένα κόσμο διαφορετικό που να ανταποκρίνεται στις μεγάλες ανθρώπινες αξίες και προσδοκίες. Το ότι αυτό δεν πραγματοποιείται έχει να κάνει με τον συγκεκριμένο τρόπο οργάνωσής τους. Αυτό σημαίνει πως εάν στο μέλλον δεν αλλάξει αυτός, τότε δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για όσα το μέλλον ήδη προμηνύει. Η μόνη αισιοδοξία είναι η ύπαρξη κάποιων, έστω και λίγων που αντιτάσσονται σε αυτή την προοπτική και με μια κριτική στάση ζωής αποκαλύπτουν τις διαδικασίες και τις συνθήκες μιας τέτοιας πορείας. Αυτός ο αγώνας είναι βέβαια άνισος, δεδομένης της μεταλλαγής και της συγκάλυψης - και με τη βοήθεια της τεχνολογίας - των συνθηκών εκμετάλλευσης, ανισοτήτων, διακρίσεων και αλλοτρίωσης. Γι' αυτό θα πρέπει ιδιαίτερα σήμερα να επιμείνουμε σε μια κουλτούρα της αντίστασης, της αμφισβήτησης, της κριτικής και της αντιπαράθεσης.
Ένας άλλος κόσμος όχι μόνο είναι εφικτός, αλλά και αναγκαίος.

πηγή : http://www.antifono.gr/portal/Κατηγορίες/Κοινωνία-Ανθρωπολογία/Άρθρα/2123--καταναλωτισμός-είναι-υποκατάστατο-ενός-ουσιαστικού2c-δημιουργικού-βίου.html

http://diocles.civil.duth.gr/links/home/periodiko/issue18/is18ar01.html

Έλεγχος 2011

2010-05-14T16:25:00.003+03:00

Πανί με πανί

2010-05-14T15:58:00.000+03:00

PROTAGON - Νέο διάγγελμα Πανούτσου στην Αγγλική Dear George

Look George

2010-05-14T14:10:00.003+03:00

Εκλεπτυσμένη τεμπελιά;

2010-05-11T18:30:00.005+03:00

"Η τεμπελιά είναι απόλαυση του εαυτού μας ή δεν είναι τίποτα. Μην ελπίζετε να σας παραχωρηθεί από τα αφεντικά σας ή από τους θεούς τους. Την προσεγγίζουμε, όπως το παιδί, μέσω μιας φυσικής τάσης να αναζητούμε την απόλαυση και να παρακάμπτουμε ό,τι της εναντιώνεται. Πρόκειται για κάτι απλό που η ώριμη ηλικία διαπρέπει στο να περιπλέκει.

Να τελειώνουμε λοιπόν με τη σύγχυση που ταυτίζει την τεμπελιά του σώματος με την πνευματική μαλάκυνση που ονομάζεται νωθρότητα του πνεύματος - λες και το πνεύμα δεν είναι η αλλοτριωμένη μορφή της συνείδησης του σώματος. Η επιτηδειότητα που απαιτεί η τεμπελιά δεν είναι άλλη από την επιτηδειότητα των επιθυμιών τις οποίες έχει ανάγκη ο μικρόκοσμος του σώματος για να απελευθερωθεί από την εργασία που το εμποδίζει εδώ και αιώνες.

Όταν η τεμπελιά δεν θα τρέφει παρά την επιθυμία να ικανοποιεί τον εαυτό της, θα περάσουμε σε έναν πολιτισμό όπου ο άνθρωπος δεν θα είναι το προϊόν μιας εργασίας που παράγει το απάνθρωπο." Ραούλ Βανεγκέμ

Το "Εγκώμιο της εκλεπτυσμένης τεμπελιάς" του Raul Vaneigem, παρουσιάστηκε το Σεπτέμβριο του 1996 από τις εκδόσεις του Κέντρου Πομπιντού, μαζί με άλλα κείμενα, στα πλαίσια μιας έκθεσης με θέμα την τεμπελιά.

Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως

2010-05-11T17:34:00.009+03:00

Το παρακάτω κείμενο περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο, "Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως", το οποίο αποτελεί μια συλλογή από κείμενα που είχε γράψει ο Έκο από το 1986 και μετά. Είναι σχετικά αντιπροσωπευτικό του περιεχομένου του βιβλίου και αρκετά χιουμοριστικό.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΤΕ ΜΕ ΕΝΑ ΣΟΛΟΜΟ

Διαβάζοντας τις εφημερίδες, δύο είναι τα προβλήματα που μαστίζουν την εποχή μας: η εισβολή των κομπιούτερ και η ανησυχητική προέλαση του Τρίτου Κόσμου. Είναι αλήθεια και εγώ μπορώ να το επιβεβαιώσω.
Πριν από λίγες μέρες έκανα ένα σύντομο ταξίδι: μία μέρα στην Στοκχόλμη και τρεις στο Λονδίνο. Στη Στοκχόλμη βρήκα την ευκαιρία ν΄αγοράσω ένα τεράστιο καπνιστό σολομό σε εξευτελιστική τιμή. Ήταν προσεχτικά τυλιγμένος σε πλαστικό, μου είπαν ότι, αν επρόκειτο να ταξιδέψω, ήταν προτιμότερο να τον φυλάξω σ' ένα δροσερό μέρος. Εύκολο να το πει κανείς.
Ευτυχώς στο Λονδίνο ο εκδότης μου μου είχε κλείσει σ' ένα πολυτελές ξενοδοχείο ένα δωμάτιο εξοπλισμένο με ψυγείο-μπαρ. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, είχα την εντύπωση ότι βρισκόμουν σε μια πρεσβεία του Πεκίνου στη διάρκεια της εξέγερσης των μπόξερς.
Οικογένειες είχαν στρατοπεδεύσει στο σαλόνι, ταξιδιώτες τυλιγμένοι με κουβέρτες κοιμούνταν πάνω στις βαλίτσες τους... Ρωτάω τους υπαλλήλους, όλοι Ινδοί εκτός από κάνα-δυο Μαλαισίους. Μου λένε ότι ακριβώς την προηγούμενη μέρα το μεγάλο εκείνο ξενοδοχείο είχε εγκαταστήσει ένα κεντρικό σύστημα υπολογιστών που, από μια βλάβη στη ρύθμιση του, είχε πάψει να λειτουργεί εδώ και δύο ώρες. Κανείς δεν ήξερε ποιο δωμάτιο ήταν ελεύθερο και ποιο όχι. Έπρεπε να περιμένουμε.
Προς το βραδάκι το κομπιούτερ επιδιορθώθηκε και μπόρεσα να πάω στο δωμάτιο μου. Ανησυχώντας για τον σολομό μου, τον έβγαλα από την βαλίτσα και άνοιξα το ψυγείο. Συνήθως τ α ψυγεία των περισσότερων ξενοδοχείων έχουν δύο μπύρες, δύο μπουκάλια μεταλλικό νερό, μερικά μικρά μπουκαλάκια με ποτά, μερικούς φρουτοχυμούς και δυο πακετάκια φυστίκια. Αυτό στο ξενοδοχείο μου ήταν τεράστιο και είχε καμιά πενηνταριά μπουκαλάκια ουίσκυ, τζιν, ντραμπούι, κουρβουαζιέ, γκραν μαριέ, καλβαντός, οχτώ μπουκαλάκια περιέ, δύο βιτελουάζ, δύο εβιάν, τρία μεσαίου μεγέθους μπουκάλια σαμπάνια, διάφορα κουτάκια στάουτ, πέιλ' ειλ, ολλανδέζικες και γερμανικές μπίρες, ιταλικά και γαλλικά λευκά κρασιά, φιστίκια, κρακεράκια, αμύγδαλα, σοκολατάκια κα Αλκα Σέλτζερ. Δεν είχε χώρο για τον σολομό. Άνοιξα δυο μεγάλα συρτάρια και μετέφερα όλο το περιεχόμενο του ψυγείου, βόλεψα τον σολομό στα δροσερά και ησύχασα. Όταν την επόμενη μέρα ξαναγύρισα στο ξενοδοχείο μου στις τέσσερις, ο σολομός βρισκόταν στο τραπέζι και το ψυγείο ήταν και πάλι ξέχειλο με όλα εκείνα τα πολύτιμα προϊόντα. Άνοιξα τα συρτάρια και είδα πως ότι είχα κρύψει εκεί την προηγούμενη μέρα βρισκόταν ακόμα στη θέση του. Τηλεφώνησα στη ρεσεψιόν και είπα να ειδοποιήσουν το προσωπικό του ορόφου ότι, αν έβρισκαν το ψυγείο άδειο δεν ήταν επειδή τα είχα πιει όλα αλλά εξαιτίας του σολομού. Μου απάντησαν ότι έπρεπε να τροφοδοτήσουν το κεντρικό κομπιούτερ μ' αυτή την πληροφορία διότι μεταξύ άλλων, το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού δε μιλούσε αγγλικά και δεν μπορούσε να υπακούσει σε προφορικές εντολές μα μόνο σε εντολές Basic.
Άνοιξα άλλα δύο συρτάρια και αφού μετέφερα το καινούργιο περιεχόμενο του ψυγείου έβαλα και πάλι μέσα το σολομό μου. Την επομένη, στις τέσσερις ο σολομός ήταν στο τραπέζι και ανέδιδε μια ύποπτη μυρωδιά.
Το ψυγείο ήταν ξέχειλο από μπουκάλια και μπουκαλάκια και τα τέσσερα συρτάρια θύμιζαν αποθήκες κακόφημων κέντρων τη εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Τηλεφώνησα στη ρεσεψιόν και μου είπαν ότι είχε ξαναεμφανιστεί κάποια βλάβη στο κομπιούτερ. Χτύπησα το κουδούνι και προσπάθησα να εξηγήσω την κατάσταση σ' έναν τύπο που είχε τα μαλλιά του κότσο χαμηλά στο σβέρκο: μα μιλούσε μόνο μία διάλεκτο που, όπως μου εξήγησε αργότερα ενας συνάδελφος ανθρωπολόγος, μιλιόταν μόνο στο Κεφιριστάν την εποχή που ο Μέγας Αλέξανδρος χούφτωνε την Ρωξάννη.
Το επόμενο πρωϊ κατέβηκα να υπογράψω τον λογαριασμό. Ήταν αστρονομικός. Απ΄ όσο φαινόταν, μέσα σε δυόμιση μέρες είχα καταναλώσει αρκετά δεκάλιτρα Βεβ Κλικό, δέκα λίτρα από διάφορα ουισκυ, μεταξύ των οποίων και ορισμένα σπανιότατατα Μαλτ, οχτώ λίτρα Τζιν, εικοσιπέντε λίτρα Περιέ και Εβιάν και μερικές μπουκάλες Σαν Πελεγκρίνο, τόσους χυμούς που θα έφταναν να κρατήσουν στην ζωή όσα παιδάκια βοηθάει η UNICEF, και τόσα αμύγδαλα, φουντούκια και φιστίκια που θα αναγούλιαζαν ακόμα και τον ιατροδικαστή που θα έκανε νεκροψία στους ήρωες του Μεγάλου φαγοποτιού. Προσπάθησα να εξηγήσω, μα η υπάλληλος, χαμογελώντας με δόντια μαυρισμένα από το μπετέλ, με διαβεβαίωσε ότι έτσι έλεγε το κομπιούτερ. Ζήτησα δικογόρο και μου έφεραν βερίκοκα.
Τώρα ο εκδότης μου είναι έξω φρενών και με θεωρεί παράσιτο. Ο σολομός δεν τρώγεται. και τα παιδιά μου με συμβούλεψαν να πίνω λιγότερο...

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ, 1986

Κρίση κρίσεως

2010-05-08T18:08:00.016+03:00

Περιέργως

υπάρχουνε απώλειες παραπλεύρως

και είναι πλέον εμφανές

των άπειρων ρωγμών το εύρος...

Τοιουτοτρόπως

πρόβλημα γεννάται αυτεπαγγέλτως

και των αδύναμων κουπιών το άνοιγμα

πλαγίως ή καθέτως

αδέσποτων λυγμών το άκουσμα

επιδεικνύει ανυπερθέτως

Διαρκώς

ο πειρασμός είναι παρόν ασχέτως

των περιστάσεων που επικρατούν

καλώς, κακώς, μα νέτος

στο λίκνισμα των υλικών

ανίκητος και πάντα φρέσκος...

Κυρίως

αυτός ο πονηρός σέρνεται υπογείως

σκοτάδι θέλει για να ζει

αναεροβίως

Πρωτίστως ενδιαφέρεται

να ντύνεται επισήμως

και εις συνάξεις μυστικές

ορίζει τι και πως

θα γίνει ανεπισήμως

Ύπνος βαθύς

καιρός δήθεν οργής

μήπως, λέω μήπως

είμαστε σκάρτοι εξ' αρχής;

Επεισόδια

2010-05-07T21:23:00.007+03:00

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2010/05/07/για-να-μην-υπαρχει-καμια-αμφιβολια-για/

Είμαι αληθινός

2010-05-07T17:15:00.003+03:00